Hayatı biriktirebileceğimizi sanıyoruz.

Kelimeleri yutkunuyoruz; "Seni seviyorum" diyecekken erteliyoruz. Bir dostun sesini duymak yerine, "Müsait bir zamanda ararım" diyerek takvimi boş veriyoruz. Oysa takvimler, tükenmek için var.

"Yarın yaparım" diyoruz. Sanki vadenin sonuna dair imzalı bir senet varmış gibi cebimizde... Sanki güneş, sadece bizim hatırımıza doğmaya mecburmuş gibi.

Oysa bugün, sahip olduğumuz tek gerçek.

Şimdi durun ve düşünün: Yarın, sizin son gününüz olsaydı? Yine mi o evrakları yetiştirmeye çalışırdınız? Yine mi küskünlükleri büyütür, gururunuzu sevgiden üstün tutardınız? Yoksa sadece bir kez daha doya doya bakmak mı isterdiniz gökyüzüne? Birine sımsıkı sarılmak, bir özrü nihayete erdirmek, bir teşekkürü borç bilmek...

Neleri sığdırırdınız o son yirmi dört saate?

Muhtemelen en çok, ertelediğiniz o basit ama devasa şeylerin altında ezilirdiniz.

Hayat, bekletilmeye gelmez. Gidin, o telefonu açın. Gidin, o sarılmayı gerçekleştirin. Kırgınlıkların tozunu bugün alın, yarın çok geç olabilir.

Çünkü ölümün değil, sadece yaşamın garantisi yoktur.

Unutmayın; "Yarın", henüz hiç kimseye verilmiş bir söz değildir.

Bir üniversitede hoca derse şöyle başlamış: "Düşünün ki bugün dünyanın son günü. Yarın bu saatte her şey bitecek. Kurtuluş şansınız yok. Bugün ne yapardınız?"

Öğrencilerden birçok değişik cevap gelmiş:

-İbadet eder Allah’tan günahlarımı affetmesini dilerdim.

-Tüm sevdiklerimle vedalaşırdım.

-Üzdüklerimi arar özür dilerdim, beni affetmesini isterdim.

-Ailemle zaman geçirirdim.

-Anneme veya babama giderdim.

-Sevgilimle zamanımı geçirirdim.

-En sevdiğim yemeği hazırlar tüm sevdiklerimi akşam yemeğe davet ederdim.

-Hayatta en çok gitmek istediğim yere gider orda ölümü beklerdim.

Hoca bütün hepsini tahtaya yazmış.

Sonra gülerek sormuş. "Bunları yapmak için dünyanın son günü olması şart mı?"