Değerli okurlarım, hayatın akışına, dönen dolaplara ve günün sonunda geride kalan tablolara şöyle bir uzaktan baktığınızda, o acı gerçek bir kez daha yüzünüze çarpıyor: Aslında değişen hiçbir şey yok.
Perde aynı perde, sahne aynı sahne... Sadece dekorun yeri biraz değiştirilmiş, aktörlerin sırtına farklı renklerde ceketler giydirilmiş. Bir gün sağdan gelen ışık, ertesi gün soldan vuruyor ama sonuç hep aynı. Farklı cephelerden, farklı ışıklar altında bize sunulan şey; aslında aynı kareden ibaret bir illüzyon.
Ne yazık ki sahnede hep benzer refleksler var. Belli alışkanlıkları sürdüren çevreler, her devrin konforunu yaşarken, aralarındaki görünmez bağlarla birbirlerini beslemeye devam ediyorlar. Hani o dillere destan "Sen, ben, bizim oğlan" hesabı var ya; işte tüm kararlar o daracık masalarda alınıyor. Dün neye karar verildiyse, bugün de kılıfı değiştirilip önümüze aynısı konuluyor. Görüntüdeki itirazlar bile çoğu zaman rol icabı birer dekor.
Peki, bu sırada masanın etrafında yer bulamayan, o çemberin dışında kalan diğerleri ne yapıyor?
İşte en acı tablo burada başlıyor: Sürü psikolojisi.
Geride kalan o koca çoğunluk, ne yazık ki bu kumpanyanın en sadık figüranları olmaktan öteye geçemiyor. Çağrıldıkları an “Buyurun, hoş geldiniz, ikramlar vesaire” nidalarıyla koşa koşa o kalabalık fotoğrafların arka planını dolduruyorlar. Neden mi? Çünkü amaç hizmet değil, manzara. Amaç fikir üretmek değil, sayıca çok görünmek.
“Yanımızda kalabalık olun, çok gözükün, güzel kare fotoğraflarda yer alın, gerisi tafsilat...”
Sanki akılla, mantıkla hafifçe tebessüm edercesine bir hareket bu. Küçük bir zümre, kendi alanını daim kılmak için kalabalıkları birer dekor, birer fon müziği olarak kullanıyor. İnsanların iyi niyetleri, aidiyet duyguları ve topluluk olma özlemleri, bu mekanizmanın akaryakıtı haline getiriliyor.
Ve işin en trajikomik kısmı ne biliyor musunuz? Bu fotoğrafın içinde sırf "görüntü versinler" diye koşturanlar, günün sonunda o masadan artakalanlara razı geliyorlar. Oysa o kalabalıkta sadece birer "istatistik" olduklarını, o havalı karelerin arkasında kendi haklarının eriyip gittiğini bir görebilseler...
Fakat görmüyorlar ya da görmek istemiyorlar. Işıklar sönene, flaşlar patlayana kadar o sahte coşkuya kapılmak daha kolay geliyor.
Ne diyorduk? Değişen hiçbir şey yok. Sadece aktörler yoruluyor, dekor eskiniyor ama bu tiyatro, biletini bizim kestiğimiz paralarla oynamaya devam ediyor. Ne zaman ki figüran olmayı reddedeceğiz, işte o zaman bu tablo gerçekten değişecek.
O zamana kadar... Buyurun, ikramlar soğuyor!