Hayatın tam merkezinde, acının ve sevincin birbirine karıştığı o en ince çizgide durur ibadethaneler. Dünyaya gözlerinizi açarsınız, kulağınıza okunan bir ezanla başlar serüveniniz; yuva kurarsınız, bir hayır duasıyla mühürlenir akdiniz ve nihayetinde vakit tamam olup göçüp giderken, musalla taşında son bir helallik aranır. Cami, Anadolu insanı için sadece taştan, tuğladan ibaret bir mekan değil; hayatın her evresine tanıklık eden ruhani bir sığınaktır. Peki, ya bu sığınağın kapıları mahzun kalırsa?
Bugün size Aksaray’ın Camiliören Köyü’nden bahsetmek istiyorum. Bir köy düşünün ki; iki camisi var ama aylardır ikisi de sessizliğe terk edilmiş, minberleri mahzun, mihrapları görevli yolunu gözlüyor. Neredeyse yarım yıla yaklaşan bu süre zarfında köy halkı, derin bir sessizliğe ve temel dini hizmetlerden mahrumiyete mahkûm edilmiş durumda. Ne sabahın seherinde köyü uyandıran o gür ezan sesi var ne de cuma günleri omuz omuza saf tutan bir cemaat.
Mesele sadece vakit namazlarının kılınamaması da değil; köyde hayatın en temel rutinleri aksamış vaziyette. Bir cenaze olduğunda, defin ve dini vecibelerin yerine getirilmesi için çevre köylerden, dışarıdan destek aranıyor. Düğün oluyor, cemaate rehberlik edecek, dua okuyacak bir muhatap bulunamıyor. Kısacası vatandaş mağdur ve haklı olarak bu anlamsız boşluğun bir an evvel doldurulmasını talep ediyor.
İşin en acı tarafı ise içinde bulunduğumuz şu yaz günlerinde yaşanıyor. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın her yıl üzerinde titizlikle durduğu, çocuklarımızın manevi gelişimi ve mukaddesatımızı öğrenmesi adına büyük önem atfettiği Yaz Kur'an Kursları, ne yazık ki Camiliören’de tamamen sahipsiz kalmış durumda. Çevre köylerin camileri cıvıl cıvıl çocuk sesleriyle şenlenirken, Camiliören’in evlatları boynu bükük kalan camilerin gölgesinde bu imkandan mahrum bırakılıyor. Çocukların cami kültürüyle tanışacağı, milli ve manevi değerleri öğreneceği bu kritik dönemin heba edilmesi, telafisi güç bir manevi eksikliğe yol açıyor.
Şimdi sormak hakkımız değil mi? Türkiye’nin en ücra köşesine bile hizmet götürme vizyonuyla hareket eden Diyanet İşleri Başkanlığı’nın hizmet prensipleri ortadayken, Camiliören’deki bu mağduriyet neden aylardır giderilemiyor? Bir köyde tek bir caminin görevsiz kalması bile ciddi bir krizken, iki caminin birden aylarca imamsız bırakılması; oradaki vatandaşların anayasal güvence altındaki din, vicdan ve eğitim hürriyetinin sekteye uğraması demek değil midir?
Buradan bölgenin mülki amirlerine, İlçe Kaymakamımıza ve İlçe Müftümüze açık bir çağrıda bulunuyorum: Camiliören halkının bu haklı feryadı ne zaman karşılık bulacak? Vatandaşın yaşadığı bu mağduriyet, çocukların eğitim alamadığı bu yaz dönemi daha ne kadar böyle geçecek? Kalıcı bir kadro ataması belirli bir bürokratik süreç gerektiriyorsa bile, en azından bu yaz dönemi için geçici bir görevlendirme veya vekil imam marifetiyle bir çözüm üretmek çok mu zordu?
Camiliören halkı ek bir lütuf, bir ayrıcalık istemiyor; devletin asli görevleri arasında yer alan din ve eğitim hizmetinin kendilerine kesintisiz şekilde ulaştırılmasını bekliyor. İlçe yetkililerinin bu konuyu acilen gündemlerine alarak sahaya kulak vermesini ve bu köye hak ettiği manevi rehberliği derhal kazandırmasını ümit ediyoruz.
Unutmayalım; camilerin kapısının açık, mihraplarının dolu ve çocuk sesleriyle şenlenmiş olması, idari mekanizmanın en temel sorumluluğudur.
Bu haklı talebin karşılık bulması adına, konunun takipçisiyiz.