Değerli Okurlarım,
İnsanın en sessiz ama en derin çatışmalarından biri, kim olduğu ile kim olmak istediği arasındaki mesafede saklıdır. Bu mesafe kimi zaman motive edici bir hedef gibi görünse de çoğu zaman bireyin kendi hakikatinden kopmasına yol açar. Günümüzde birçok insan ne gerçek benliğini yaşayabilmekte ne de hayalindeki benliğe ulaşabilmektedir. Arada kalan ise giderek silikleşen bir “ben”dir.

Kişi, olduğu haliyle olmak istediği hal arasında büyük bir uçurum hissettiğinde içsel bir huzursuzluk başlar. Bu yalnızca bireysel bir tatminsizlik değil; aynı zamanda kimlik bütünlüğünün zedelenmesidir. İnsan, kendini başkalarıyla kıyaslayarak anlamlandırır. Ancak bugün kıyasladığımız şeyler çoğu zaman gerçek değil; seçilmiş, filtrelenmiş ve idealize edilmiş hayat kesitleridir.

Bu zeminde birey, kendi gerçekliğini eksik; hayalini ise erişilmez görmeye başlar. Sonuç kaçınılmazdır: Ne olduğu kişiyle barışamaz ne de olmak istediği kişiye yaklaşabilir. İşte tam bu noktada, kişinin kendi benliğine yabancılaşması başlar. Kendi hayatının öznesi olmak yerine, başkasının hayalinin figüranı haline gelir ve adeta yürüyen bir gölgeye dönüşür.

Oysa mesele hayal kurmak değildir. Sorun, hayalin gerçekliğin yerine geçmesidir. Sağlıklı olan, hayali bir yön pusulası olarak görmek; fakat yürüyüşe kendi bulunduğumuz yerden başlamaktır. Kendini tanımayan bir insanın hedefleri de çoğu zaman başkasına ait olur. Bu nedenle yeniden sorulması gereken temel soru şudur: “Ben kimim?” Bu soru basit görünse de cevabı cesaret ister. Çünkü insan, kendini tanıdıkça hem sınırlarıyla hem de potansiyeliyle yüzleşir. Ve bu yüzleşme, hayallerin değil; hakikatin zemininde gerçekleşir.

Son söz: İnsan, hayal ettiği kişi olmaya çalışırken kendini kaybetmemelidir. Çünkü kaybolan bir benliğin ulaşacağı hiçbir hedef gerçek anlamda ona ait olmayacaktır. Oysa kendi hakikatini sahiplenen insan, hayalini de kendi yolunda yeniden kurabilir.