​Değerli okurlarım,
​Şehirlerin silüetleri günden güne değişiyor; yükselen betonarme kuleler, genişleyen şantiyeler ve hızla artan yapılar kentsel kalkınmanın göstergesi olarak sunuluyor. İllaki önemli ve çok çok kıymetlidir ama fiziki yapılar hızla yükselirken, o binaların içinde yaşayacak insanı ve toplumu var eden kültür ve sanat sessizce geride bırakılmıyor mu? Oysa dönüp hafızamıza bakmak zorundayız: Fiziki yapıların telafisi her zaman mümkündür; yıkılan bir bina yeniden yapılabilir, bozulan bir yol tamir edilebilir. Ancak yitirilen bir kültürün, silinen bir toplumsal hafızanın telafisi yoktur.
​Günümüz dünyasında karşılaştığımız en büyük çelişki, hayatın akışı içinde maddi ve ekonomik önceliklerin kültürel değerlerin önüne geçmesidir. Doğrudan finansal getiri sağlamayan sanatsal ve kültürel varlıklar, ne yazık ki koşuşturmaca içinde ikincil bir lüks olarak görülmektedir. Bazen toplumsal olarak o kadar yoğun bir gündelik telaşın içine giriyoruz ki, enerjimizi ve dikkatimizi asıl kalıcı değerlerimize değil, dönemsel ve geçici gündemlere veriyoruz. Sürekli bugünü kurtarma yarışına girdiğimiz için, bizi biz yapan o kadim köklere sıra maalesef gelmiyor. Oysa günlük tartışmalar ve geçici öncelikler geçicidir; eserler ve kültür ise kalıcıdır. Tarihin ve kültürün merkeze alınmadığı bir yaklaşım, kentin kimliğinin üzerini yavaşça örtmektedir. İnsanı tanımlayan temel öğe kimliğidir, kimliği oluşturan ise kültürdür. Kültürünü yitiren bir topluluk, kendi evinde yabancılaşmaya mahkûmdur.
​Girişindeki levhada ne yazarsa yazsın, bir kentin gerçek kimliği imar planlarında değil, bağrında taşıdığı manevi köklerde ve doğal zenginliklerinde saklıdır. Bugün Anadolu’nun kesişim noktasında yer alan Aksaray; görkemli dağlarından şifalı sularına, tasavvuf ocağından kadim eğitim yuvalarına kadar muazzam bir mirasa ev sahipliği yapmaktadır. Ancak ne acıdır ki bu devasa birikim, hak ettiği tanıtımdan ve ilgiden mahrum kalmaktadır. Dünyanın başka bir şehrinde olsa her biri tek başına birer uluslararası çekim merkezi olacak değerlerimiz; Anadolu’nun silüetine imzasını atan, eteklerindeki tarihi ve doğasıyla Hasan Dağı’ndan şifa dağıtan kadim kaplıca memba sularına, kanyonu ve kayalara oyulmuş ibadethaneleriyle doğa ile inancın bütünleştiği Ihlara Vadisi’nden Bursa’daki somun dağıtımından sonra irşadını bu topraklarda tamamlayan Somuncu Baba’ya kadar geniş bir hazine sunmaktadır. Hakikat yolculuğunu bu topraklarda sürdüren, dergâhının kapısını eğri oduna dahi kapatmayan Yunus Emre ve Taptuk Emre’nin izinden Selçuklu mimarisinin zarafetini taşıyan ve eğimindeki gizemle eşsiz olan Eğri Minare’ye; Karamanoğulları döneminden günümüze ilmin kapısı olan Zinciriye Medresesi’nden Selçuklu mimarisinin simgelerinden Ulu Cami’ye, İpekyolu’nun ihtişamlı durağı Sultan Hanı’na ve Erken Hristiyanlık döneminin en özgün taş yapısı Kızıl Kilise’ye kadar adeta birer abidedir.
​Bu eserlerin ve doğal zenginliklerin her biri adeta biz buradayız diye çığlık atmaktadır. Onları tanıtmak bir lüks değil, bu topraklara ve gelecek nesillere olan borcumuzdur. Mesele kimseyi suçlamak ya da eleştirmek değil; yerel yöneticisinden sivil toplumuna, esnafından akademisyenine kadar hep birlikte bu ortak mirasa omuz vermektir. Günlük kısır çekişmeleri ve bireysel öncelikleri bir kenara bırakarak, Aksaray’ın bu eşsiz zenginliğini evrensel insanlık mirasıyla buluşturmalıyız. Kültür anlık bir ticari getiri sağlamasa da bir milletin varlık sebebidir. Taşın ve betonun ömrü tükenir; milletleri ayakta tutan ise kültürün ve doğanın sönmeyen ışığıdır. Bu mirası korumak için daha fazla geç kalmadan, hep birlikte özümüze dönme vaktidir. Siz ne dersiniz?