Değerli okurlarım,

Toplumda sıkça karşılaşılan bir algı sorunu var: görevini yerine getirenin “başarılı” sayılması. Oysa görev, tanımı gereği yapılması zorunlu olan iştir; sorumluluk, bu görevi yerine getirme yükümlülüğünü ifade eder; başarı ise bu sınırların ötesine geçerek topluma niteliksel bir katkı sunmayı gerektirir.

Bir öğretmenin derse girmesi, bir hekimin hastasını muayene etmesi, bir belediyenin yol yapması… Bunlar görevdir. Görevini yerine getirenin alkışlanması, beklentilerin ne kadar düşük tutulduğunu gösterir. Daha da önemlisi, görevini yapmayanların normalleşmesine, görevini yapanların ise istisna gibi sunulmasına yol açar. Bu durum, toplumsal güveni aşındırır; kurumların asli işlevleri bile lütuf gibi algılanmaya başlar.

Siyaset alanında bu yanılsama daha da belirginleşir. Kamu otoritesinin asli görevlerini yerine getirmesi, çoğu zaman olağanüstü bir başarı gibi sunulur. Oysa siyasal meşruiyet, görevlerin düzenli, şeffaf ve toplum yararına icra edilmesine bağlıdır. Görev ile başarı arasındaki ayrımın bulanıklaştırılması, liyakat yerine popülist söylemlerin öne çıkmasına zemin hazırlar.

Burada bir başka sorun da beklenti kültürünün düşüklüğüdür. Toplum, görevini yapanı olağan değil olağanüstü bir şeymiş gibi algıladığında, hem standartlarını aşağıya çeker hem de gerçek başarıyı görünmez hale getirir. Görevini yapanı kahramanlaştırmak yerine, görevini ihmal edeni sorgulamak; başarıyı ise yenilik, vizyon ve topluma değer katma ölçütleriyle değerlendirmek gerekir.

Sonuç olarak, görevini yapmak bir sorumluluk, başarı ise vizyon ve yenilik gerektirir. Görevini yerine getirenin “başarılı” olarak sunulması yerine, görevini ihmal edenin sorgulanması gerekir. Başarıyı doğru ölçütlerle değerlendirmediğimiz sürece, toplum olarak görevle yetinmeye, sorumluluğu başarı sanmaya ve gerçek başarıyı ıskalamaya mahkûm oluruz.

Görev yapılır, başarı kutlanır.