Modern çağın en büyük ironisi şudur: İnsanlık tarihinin en kalabalık döneminde, en yalnız insan tipi ortaya çıkmıştır. Şehirler büyümüş, iletişim araçları çoğalmış; fakat insanın iç dünyası giderek daralmıştır. Herkes birbirine yakın ama kimse kimsenin yanında değildir.

Aynı apartmanda yıllarca yaşayıp komşusunun adını bilmeyen, aynı sofrada oturup birbirine yabancı kalan insanlar çağındayız. Çünkü günümüz insanı iletişimi artırmış, fakat irtibatı zayıflatmıştır. Konuşuyor ama dinlemiyor; görüyor ama fark etmiyor, takip ediyor ama tanımıyor.

Güçlü toplumsal bağlardan uzaklaşıp bireyselleşen insan, özgürleşmek yerine daha da yalnızlaşmıştır. Sosyal medya ise bu yalnızlığın üzerini örten parlak bir perdeye dönüşmüş; yaşamak yerine görünmek öncelik hâline gelmiştir. Hayatlar filtrelenmekte, mutluluklar sergilenmekte, tebessümler bile onay beklemektedir. Kalabalıkların içinde kaybolan birey, bir yandan görülmek için çırpınırken diğer yandan korkularıyla baş başa kalmıştır.

Bugünün insanı bilgiye kolayca ulaşmakta, fakat hikmete yaklaşamamaktadır. Her konuda fikri varken kendi ruhuna yabancılaşmış; şehirler büyürken gönüller küçülmüştür. Artık en büyük dert sadece geçim sıkıntısı değil; giderek büyüyen bir anlam ve aidiyet boşluğudur.

Bayramın Hatırlattığı Hakikat

Belki de Kurban Bayramı’nın bize hatırlattığı hakikat, tam da bu koca boşluğun ortasında filizlenmektedir. Bayram; yalnızca et paylaşmak değil, gönül almak, kapı çalmak ve kırılanı onarmaktır. Hayatı sadece kendine değil, başkasına da açabilmektir. Kurbanın özündeki Allah’ın rızasına yöneliş; merhametin çoğalmasını ve gönüllerin birbirine yaklaşmasını beraberinde getirir.

Ne yazık ki bazen bayramlarda bile aynı masayı paylaşırken aynı duyguyu paylaşamıyoruz. Oysa bu günlerde en büyük ihtiyacımız kusursuz sofralar veya tatil planları değil; unutulmaya yüz tutmuş gönül bağlarını yeniden canlandırabilmektir. Çünkü insanı ayakta tutan şey etrafındaki kalabalıklar değil, kendisini gerçekten hissedebildiği birkaç samimi yürektir.

Nihayetinde yalnızlığımızın sebebi fiziksel ıssızlık değil, aidiyet ve ortak anlam üretme kapasitemizin aşınmasıdır. Bayram ise bu çözülmüş bağların yeniden hatırlandığı, insanın insana ve hayata yeniden yaklaştığı toplumsal ve manevi bir yeniden diriliş imkânıdır.

Bu imkânı kaçırmamak dileğiyle...

2006 yılında kurulan Aksaray Üniversitesi, kısa sürede yalnızca akademik anlamda değil; bilimsel, sosyal ve kültürel alanlarda da önemli gelişmeler göstererek şehrin en etkili kurumlarından biri hâline gelmiştir. Bugün üniversite, sadece diploma veren bir eğitim kurumu olmanın ötesinde; Aksaray’ın kültürel hafızasını koruyan, manevi değerlerini yaşatan ve şehirle bütünleşen bir bilim ve medeniyet merkezi olma yolunda dikkat çekici çalışmalar yürütmektedir.
Kuruluş yıllarında sınırlı sayıda akademik birimle eğitim hayatına başlayan üniversite, zaman içerisinde fakülte, yüksekokul, meslek yüksekokulu ve araştırma merkezleriyle önemli bir gelişim göstermiştir. Yaklaşık yirmiye yakın uygulama ve araştırma merkezinin kurulması, üniversitenin bilgi üreten ve topluma yön veren bir kurum kimliği kazanmasına katkı sağlamıştır.

Aksaray Üniversitesi’ni farklı kılan en önemli yönlerden biri ise şehrin tarihî ve manevi değerlerine gösterdiği hassasiyettir. Anadolu irfanının önemli isimlerinden Somuncu Baba ile Türk düşünce ve gönül dünyasının büyük şahsiyeti Yunus Emre adına kurulan araştırma merkezleri, bu anlayışın en anlamlı örnekleri arasında yer almaktadır.

Üniversite bünyesinde düzenlenen kongreler, sempozyumlar, konferanslar, çalıştaylar ve kültürel etkinlikler sayesinde öğrenciler yalnızca akademik bilgiyle değil; yaşadıkları şehrin tarihi, kültürü ve manevi değerleriyle de buluşmaktadır. Bu faaliyetler, gençlerin araştıran, sorgulayan ve kültürel mirasına sahip çıkan bireyler olarak yetişmelerine önemli katkılar sunmaktadır.

Aksaray Kültür Sanat Derneği Başkanı olarak, üniversitenin şehrimizin tarihî ve kültürel değerlerine sahip çıkan bu yaklaşımını son derece kıymetli bulduğumu özellikle ifade etmek isterim. Çünkü kültürüne sahip çıkan üniversiteler, yalnızca akademik başarı üreten değil; aynı zamanda şehirlerin ruhunu geleceğe taşıyan kurumlardır.

Bugün Aksaray Üniversitesi, bilimsel üretimi destekleyen, kültürel mirası yaşatan ve öğrencilerini çok yönlü bireyler olarak yetiştirmeyi hedefleyen anlayışıyla yalnızca Aksaray’ın değil, Anadolu’nun yükselen eğitim kurumlarından biri olma yolunda kararlı adımlarla ilerlemektedir.

Ve unutulmamalıdır ki; bir şehrin gerçek kalkınması yalnızca betonla değil, kültürle, ilimle ve yetişmiş insanla mümkündür.

Kişi, olduğu haliyle olmak istediği hal arasında büyük bir uçurum hissettiğinde içsel bir huzursuzluk başlar. Bu yalnızca bireysel bir tatminsizlik değil; aynı zamanda kimlik bütünlüğünün zedelenmesidir. İnsan, kendini başkalarıyla kıyaslayarak anlamlandırır. Ancak bugün kıyasladığımız şeyler çoğu zaman gerçek değil; seçilmiş, filtrelenmiş ve idealize edilmiş hayat kesitleridir.

Bu zeminde birey, kendi gerçekliğini eksik; hayalini ise erişilmez görmeye başlar. Sonuç kaçınılmazdır: Ne olduğu kişiyle barışamaz ne de olmak istediği kişiye yaklaşabilir. İşte tam bu noktada, kişinin kendi benliğine yabancılaşması başlar. Kendi hayatının öznesi olmak yerine, başkasının hayalinin figüranı haline gelir ve adeta yürüyen bir gölgeye dönüşür.

Oysa mesele hayal kurmak değildir. Sorun, hayalin gerçekliğin yerine geçmesidir. Sağlıklı olan, hayali bir yön pusulası olarak görmek; fakat yürüyüşe kendi bulunduğumuz yerden başlamaktır. Kendini tanımayan bir insanın hedefleri de çoğu zaman başkasına ait olur. Bu nedenle yeniden sorulması gereken temel soru şudur: “Ben kimim?” Bu soru basit görünse de cevabı cesaret ister. Çünkü insan, kendini tanıdıkça hem sınırlarıyla hem de potansiyeliyle yüzleşir. Ve bu yüzleşme, hayallerin değil; hakikatin zemininde gerçekleşir.

Son söz: İnsan, hayal ettiği kişi olmaya çalışırken kendini kaybetmemelidir. Çünkü kaybolan bir benliğin ulaşacağı hiçbir hedef gerçek anlamda ona ait olmayacaktır. Oysa kendi hakikatini sahiplenen insan, hayalini de kendi yolunda yeniden kurabilir.

Kelimeleri yutkunuyoruz; "Seni seviyorum" diyecekken erteliyoruz. Bir dostun sesini duymak yerine, "Müsait bir zamanda ararım" diyerek takvimi boş veriyoruz. Oysa takvimler, tükenmek için var.

"Yarın yaparım" diyoruz. Sanki vadenin sonuna dair imzalı bir senet varmış gibi cebimizde... Sanki güneş, sadece bizim hatırımıza doğmaya mecburmuş gibi.

Oysa bugün, sahip olduğumuz tek gerçek.

Şimdi durun ve düşünün: Yarın, sizin son gününüz olsaydı? Yine mi o evrakları yetiştirmeye çalışırdınız? Yine mi küskünlükleri büyütür, gururunuzu sevgiden üstün tutardınız? Yoksa sadece bir kez daha doya doya bakmak mı isterdiniz gökyüzüne? Birine sımsıkı sarılmak, bir özrü nihayete erdirmek, bir teşekkürü borç bilmek...

Neleri sığdırırdınız o son yirmi dört saate?

Muhtemelen en çok, ertelediğiniz o basit ama devasa şeylerin altında ezilirdiniz.

Hayat, bekletilmeye gelmez. Gidin, o telefonu açın. Gidin, o sarılmayı gerçekleştirin. Kırgınlıkların tozunu bugün alın, yarın çok geç olabilir.

Çünkü ölümün değil, sadece yaşamın garantisi yoktur.

Unutmayın; "Yarın", henüz hiç kimseye verilmiş bir söz değildir.

Bir üniversitede hoca derse şöyle başlamış: "Düşünün ki bugün dünyanın son günü. Yarın bu saatte her şey bitecek. Kurtuluş şansınız yok. Bugün ne yapardınız?"

Öğrencilerden birçok değişik cevap gelmiş:

-İbadet eder Allah’tan günahlarımı affetmesini dilerdim.

-Tüm sevdiklerimle vedalaşırdım.

-Üzdüklerimi arar özür dilerdim, beni affetmesini isterdim.

-Ailemle zaman geçirirdim.

-Anneme veya babama giderdim.

-Sevgilimle zamanımı geçirirdim.

-En sevdiğim yemeği hazırlar tüm sevdiklerimi akşam yemeğe davet ederdim.

-Hayatta en çok gitmek istediğim yere gider orda ölümü beklerdim.

Hoca bütün hepsini tahtaya yazmış.

Sonra gülerek sormuş. "Bunları yapmak için dünyanın son günü olması şart mı?"

Ramazan, paylaşmanın ve dayanışmanın en yoğun hissedildiği zaman dilimidir. İftar sofraları sadece yemek değil; vicdan ve merhametin de göstergesidir.

Ne var ki bazı kurumların düzenlediği iftarlar bu ruhu yansıtmaktan uzak. Gösterişli salonlarda, ihtiyaç sahiplerinin bulunmadığı sofralar kuruluyor. Kamu adına kullanılan yetki, kamu yararına değil; kurumların imajına hizmet ediyor.

Bu durum hem kul hakkı ihlali hem de toplumsal güvenin zedelenmesi anlamına geliyor.

Kur’an’ın “emaneti ehline vermek” ve “israf etmemek” ilkeleri, modern yönetimde şeffaflık ve hesap verilebilirlik olarak karşımıza çıkıyor. Yetkiyi vitrine dönüştürmek, bu ilkelerin açıkça ihlalidir.

Ramazan sofralarının amacı, ihtiyaç sahiplerini gözetmek ve dayanışmayı güçlendirmektir. Oysa kimi zaman bu sofralar, medyada görünür olma çabasına indirgeniyor. Küçük yerleşimlerde aynı karelerin tekrar tekrar sunulması, toplumda hoş karşılanmayan bir algı yaratıyor.

Unutulmamalı: Yetki bir ayrıcalık değil, sorumluluktur. Ramazan sofraları gösteriş için değil; dayanışma için kurulmalıdır.

Yetkiyi israf edenler, aslında toplumun vicdanını israf etmektedir. Bu israf hiçbir bütçede görünmez; ama kalplerde derin bir iz bırakır.

Hayırlı Ramazanlar

İnsana tahsis edilen ömür, sınırlı bir zaman dilimi içinde verilmiş bir imkân ve aynı zamanda ağır bir emanettir. Bu emanet; yetki, görev ve fırsatlarla birlikte gelir. Dolayısıyla sorumluluk, yalnızca niyet beyanıyla değil, zamanında ve gereği gibi yerine getirilen icraatla anlam kazanır.

“Bunu da ben yaparım” söylemi, ilk bakışta bir kararlılık ifadesi gibi görünse de ahlâkî ve kamusal sorumluluk bakımından ciddi bir sorgulamayı zorunlu kılar. Çünkü sorumluluğun değeri, ertelenemez oluşundan doğar. Eğer her ihmal sonrası yeni bir imkân garanti edilseydi, görev bilincinin ciddiyeti zedelenirdi. Hayat, tekrar imkânı olmayan bir sınavdır.

Nitekim Kur’an-ı Kerim’de, özellikle Mü’minûn Suresi 99–100. ayetlerde, ölüm anı geldiğinde insanın “Rabbim, beni geri gönder; belki salih amel işlerim” talebinde bulunacağı; fakat bunun artık sonuç doğurmayacak bir söz olduğu bildirilir. Burada ortaya konan ilke açıktır: Fırsat, hayattayken anlamlıdır; hesap anında değil.

Bu ilke dünyevî görevler için de geçerlidir. Zira genel bir kural vardır: Yaptıklarınız, yapacaklarınızın en güçlü göstergesidir. Alanın değişmesi, makamın farklılaşması ya da unvanın yenilenmesi; geçmiş performansın ahlâkî bilançosunu ortadan kaldırmaz. Eğer verilen süre içinde ciddi bir iz bırakılmamışsa, “alan farklı olunca değişecektir” iddiası, somut veriden yoksun bir temenniden öteye geçmez.

Tam da bu noktada insanın kendisine yöneltmesi gereken sorular vardır. Acaba hangi gönüllere dokunabildiniz? Hangi çabanız, geleceğe taşınacak bir değere dönüştü? Size teslim edilen hangi sorumluluğu, vaktinde ve özenle taşıyabildiniz? Bu sorular, bir hesap sorma sertliğiyle değil; vicdanı harekete geçiren bir hatırlatma olarak karşımıza çıkar.

Eğer bu sorulara verilecek cevaplar yoksa, “Bu sefer yaparım” söylemi güven inşa etmek yerine güven aşındırır. Dahası, geçmişteki ihmallerle yüzleşmeden dile getirilen bu ifade; sorumlu olunan kişi ve toplulukları ciddiye almamak anlamına gelebilir. Kendi konumunu koruma saikiyle yeniden fırsat talep etmek, emanet bilincini zayıflatır ve muhatapların güvenini araçsallaştırma riskini doğurur.

Kulluk perspektifinde de tablo değişmez. İbadet, adalet, doğruluk ve emanet bilinci; ertelenebilir tercihler değildir. İnsanın Allah’a karşı sorumluluğu, zamanın sınırlılığı ile anlam kazanır. Son anda dile getirilen pişmanlık, bireysel olarak bir farkındalık değeri taşısa da imtihanın tamamlanmış olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz.

Sonuç olarak, sorumluluk niyetle değil, icraatla ölçülür. Güven vaatle değil, zamanında yerine getirilen görevle tesis edilir. Ve hayat, tekrar edileceği varsayımıyla değil, son fırsat bilinciyle yaşandığında anlam kazanır. Mesele “Bu sefer yaparım” demek değil; geçmişte ne yaptığını ortaya koyabilmek ve bugün gereğini yerine getirebilmektir.

Ne dersiniz?

Toplumda sıkça karşılaşılan bir algı sorunu var: görevini yerine getirenin “başarılı” sayılması. Oysa görev, tanımı gereği yapılması zorunlu olan iştir; sorumluluk, bu görevi yerine getirme yükümlülüğünü ifade eder; başarı ise bu sınırların ötesine geçerek topluma niteliksel bir katkı sunmayı gerektirir.

Bir öğretmenin derse girmesi, bir hekimin hastasını muayene etmesi, bir belediyenin yol yapması… Bunlar görevdir. Görevini yerine getirenin alkışlanması, beklentilerin ne kadar düşük tutulduğunu gösterir. Daha da önemlisi, görevini yapmayanların normalleşmesine, görevini yapanların ise istisna gibi sunulmasına yol açar. Bu durum, toplumsal güveni aşındırır; kurumların asli işlevleri bile lütuf gibi algılanmaya başlar.

Siyaset alanında bu yanılsama daha da belirginleşir. Kamu otoritesinin asli görevlerini yerine getirmesi, çoğu zaman olağanüstü bir başarı gibi sunulur. Oysa siyasal meşruiyet, görevlerin düzenli, şeffaf ve toplum yararına icra edilmesine bağlıdır. Görev ile başarı arasındaki ayrımın bulanıklaştırılması, liyakat yerine popülist söylemlerin öne çıkmasına zemin hazırlar.

Burada bir başka sorun da beklenti kültürünün düşüklüğüdür. Toplum, görevini yapanı olağan değil olağanüstü bir şeymiş gibi algıladığında, hem standartlarını aşağıya çeker hem de gerçek başarıyı görünmez hale getirir. Görevini yapanı kahramanlaştırmak yerine, görevini ihmal edeni sorgulamak; başarıyı ise yenilik, vizyon ve topluma değer katma ölçütleriyle değerlendirmek gerekir.

Sonuç olarak, görevini yapmak bir sorumluluk, başarı ise vizyon ve yenilik gerektirir. Görevini yerine getirenin “başarılı” olarak sunulması yerine, görevini ihmal edenin sorgulanması gerekir. Başarıyı doğru ölçütlerle değerlendirmediğimiz sürece, toplum olarak görevle yetinmeye, sorumluluğu başarı sanmaya ve gerçek başarıyı ıskalamaya mahkûm oluruz.

Görev yapılır, başarı kutlanır.

Yerelde halk yanlışları ve doğruları görüyor, biliyor, konuşuyor. Bizler de kamusal sorumluluğumuzun bilinciyle halkın sesini duyurmak, sorunları ve başarıları görünür kılmak, kamuoyunu bilgilendirmek için bu gözlemleri kaleme alıyoruz. Ancak ne yazık ki, sorunun muhatabı olan ilgili birimler görmezden gelmeyi tercih ediyor.

Yetkili makamlar, gücün arkasına sığınıp sessizliği seçiyor. Oysa görevleri mağduriyetleri ortadan kaldırmak iken, ironik biçimde mağduriyet yaratmakta daha başarılı oldukları görülüyor. Bu tavır, kamu yönetiminin en temel ilkelerinden biri olan hesap verebilirlik ile bağdaşmıyor. Halkın sesini duymak yerine kendilerini ulaşılmaz kılmak, güveni zedeliyor. Sessizlik çözüm değil; tam tersine sorunları büyütüyor.
Ne zaman eleştiri şahsiyete yönelse, işte o zaman birden önemseniyor. Sorunlara değil, imajlarına gösterilen hassasiyet ağır basıyor. Oysa köşe yazılarının amacı şahısları hedef almak değil; toplum menfaatini gözeterek yapıcı bir yol göstermek.

Halkın hafızası güçlüdür. Görmezden gelinen her yanlış, orada birikir. Tarih, sorunları susturanları değil; halkın sesine kulak verenleri hatırlar. Sessizlik değil, çözüm üretmek kamu yönetiminin asli görevidir.
Unutmayalım: Kalemin sesi, halkın sesidir.

Çevremize baktığımızda gördüğümüz manzara aslında çok tanıdık: sosyal medyada paylaşılan fotoğraflar, gündelik haber akışı, hızla tüketilen görüntüler… Dünya adeta bir maskeli baloya dönüşmüş durumda. İnsanlar görünür olmak için farklı kimlikler takınıyor, rol yapmayı gerçek sanıyor ve bu rollerin ardında hakikati unutuyor.

Oysa en büyük hakikat çoktan gözden kayboldu: ölüm. “Her nefis ölümü tadacaktır” (Âl-i İmrân, 185) ayetinde bildirildiği gibi, ölüm kaçınılmazdır. Ama biz, ölümlerin sık yaşandığı dönemlerde bile bu gerçeği derinden hissedemiyoruz. Günlük telaşların ve yapay kimliklerin arasında ölüm bilinci silikleşiyor.

Bugün birey, çoğu zaman maddi kazanç, makam sevgisi, mülkiyet arzusu ve toplumsal statü arayışıyla yönlendiriliyor. Bu arayış, etik ilkeleri geri plana itiyor; çıkar odaklı pratikler ise meşru kabul ediliyor. Hakikati hatırlatan, yaratılış amacına uygun yaşayan kişi ise çoğu zaman aykırı görülüyor, dışlanıyor, yok sayılıyor.

Ortaya çıkan tablo bir kimlik krizinin yansımasıdır. İnsan özüne yabancılaştıkça varoluşunu anlamlandıracak değerlerden uzaklaşıyor; hakikat yerine çıkarlar ön plana çıkıyor. Ve bu, bireyi sürekli bir varoluşsal kaygıyla baş başa bırakıyor.

Unutmayalım: dünya bir maskeli balo olabilir, ama balo sona erdiğinde maskeler düşecek. O an geldiğinde herkes kendi yüzüyle Rabbine hesap verecek. Kendi yüzünüze yabancı kalmayın; çünkü hakikat maskesizdir.

Sağlıcakla kalın.

Yönetici, yalnızca makamın sağladığı yetkiyle değil; sorumluluk bilinci, eleştiriye açıklık ve ortak akılla anlam kazanır. Ancak kimi yöneticiler için süreç, övgünün cazibesine kapılmakla sınırlı kalabilir. Bu cazibe kısa vadede huzur verir gibi görünse de uzun vadede gerçeği perdeleyen bir yanılsamadır.

Takdir edilmek çoğu zaman bir güvenlik alanı gibi algılanır. Oysa bu alan, gerçeği saklayan bir perdeye dönüşebilir. Sürekli beğeni bekleyen yöneticiler, yüklendikleri sorumluluklarını görmezden gelebilir. Çünkü övgü her zaman samimiyetin değil, çıkar ilişkilerinin ürünü olabilir.

“Herkes beni seviyor” yanılgısı çoğu kez çıkarların parıltısıyla beslenir.

Gerçek lider, eleştiriyi düşmanlık değil, yol gösterici bir ışık olarak görür. Elbette eleştiri, etik ilkeler ve yapıcı iletişim çerçevesinde dile getirilmelidir. Öz eleştiri yapan kişi, yalnızca eksikleri göstermekle kalmaz; aynı zamanda kurumun geleceğini korumaya yönelik bir çaba sergiler. Eleştiriyi reddeden yönetici ise hataların büyümesine ve gelişim sürecinin sekteye uğramasına zemin hazırlayabilir.

İstişare ise kararların meşruiyetini ve sağlamlığını pekiştiren temel bir süreçtir. Sorumluluk bilinci ise bu kararların sonuçlarını üstlenmeyi gerektirir. Benlik duygusuna kapılan, eleştiriyi reddeden ve övgünün sahte parıltısına sığınan yöneticiler, kurumun değil, kendi egosunun yükünü taşır. Bu noktada asıl soru şudur: Gerçekten takdir edilmek mi, yoksa alkışlarla yetinmek mi?

Değerli Okurlarım, yönetici övgünün cazibesine değil, sorumluluk bilincine yaslanmalıdır. Çünkü gerçek dost her durumda alkışlayan, öven değil; gerektiğinde uyaran kişidir. Liderlik, samimiyetin ve ortak aklın ışığında ortaya çıkar. Övgüyle büyülenenler günü kurtarır; sorumlulukla hareket edenler ise geleceği inşa eder.

Ne mutlu böyle yöneticilere.

Bugün eğitim sistemimizin en görünür ama en az tartışılan gerçeklerinden birini ele almak istiyorum. Öğrenciler sabah okula gidiyor, akşam ise asıl sınav hazırlığını evlerde, etüt merkezlerinde ya da özel derslerde sürdürüyorlar. Onca saat okul sıralarında geçirilen zamana rağmen, başarı için okul dışı destek “zorunlu” gibi görülüyor. Bu algı öğrencinin okula olan güvenini zedeliyor.

Evde alınan destekler ekonomik imkânlara bağlı. Dolayısıyla herkesin aynı fırsata sahip olması mümkün değil. Eğitimde fırsat eşitliği tartışması tam da bu noktada daha da önem kazanıyor. Çocuk, bir yandan başarı baskısını hissederken diğer yandan ailesinin yaptığı fedakârlığın farkında olarak ağır bir duygusal yük taşıyor. Eğitim, destekleyici bir süreç olmaktan çıkıp kaygı üreten bir yarışa dönüşüyor.

Sistemdeki denetim eksiklikleri veya belirsizlikler, öğretmenlik mesleğinin asli görevlerini yerine getirmede farklı arayışlara yol açabiliyor. Ancak burada elde edilen kazancın yasal mı, etik mi olduğu tartışmasına girmiyorum; konunun odağını okulun öğrenme merkezi olma işlevinde tutmayı tercih ediyorum. Oysa öğretmenlik yalnızca müfredatı yetiştirmek değil; sınıfı öğrenmenin ana mekânı hâline getirmek ve öğrencinin güvenini korumaktır.

İlimizde açılması planlanan Millî Eğitim Akademisi, yalnızca yöntem ve tekniklerle donatan bir yapı olmanın ötesine geçerse gerçek bir dönüşüm sağlayabilir. Mesleki sorumluluk, etik farkındalık ve sınıf içi etkililik üzerine yoğunlaşırsa öğretmenliği yeniden güçlendirebilir. Akademinin başarısı, öğretmeni bilgiyi adil şekilde paylaşan ve öğrenciyi eşit bir öğrenme ortamında gören bir anlayışla yetiştirip yetiştiremeyeceğiyle ölçülecektir.

Gerçek reform, liyakatli görev sorumluluğu taşıyan ve kendisine emanet edilen geleceğin farkında olan öğretmenlerle mümkündür. Eğitim ancak herkes için eşit olduğunda değer kazanır. Okul da bu eşitliği sağlayabildiği sürece gerçek anlamını bulur. Millî Eğitim Akademisi’nin şimdiden hayırlı olmasını diliyor, esas dönüşümün sınıfları yeniden öğrenmenin merkezi hâline getirmekle mümkün olacağını hatırlatmak istiyorum.

Yeni yılın ilk gününde kaleme almak istediğim şey, bir dilek listesi ya da gündelik temenniler değil. Çünkü bazen sözcüklerin en güçlü hali, şiirin içinden doğar. Şiir hem bireysel bir iç ses hem de toplumsal bir aynadır. Bugün sizlerle paylaşmak istediğim dizeler, yeni yılın eşiğinde durduğumuz bu anı anlatıyor: geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken, geleceğe doğru açılan görünmez bir kapıyı…

Görünmez Kapı

Bir kapı aralanır, görünmez bir eşik,
Gece, gri kar taneleriyle örter içimi.
Zaman, suskun bir gölge gibi eğilir üzerime,
Her adımda biraz daha yaklaşır ölümün sesi.

Karanlık kuyular gibi derinleşir kader,
Uzaklardan yankılanır boşlukta bir ses.
Geçmişin küllerinde donmuş bir hatıra,
Geleceğin adı, karla örtülmüş bir taş.

Hiç açmadığım bir kitabın son sayfasında
Unutulmuş bir nefes, buz kesmiş bir cümle.
Bir uçurum kıyısında durur son adımım,
Paslı bir anahtar gibi döner zaman.

Gölgeler birbirine karışır sessizce,
Solgun aynalarda eğrilir yüzüm.
Ve geleceğin adını fısıldayan ince ses
Bir kar tanesi gibi erir avuçlarımda.

Sonra bir an gelir, sessizce açılır kapı,
Küllerini aşan bir ışık sızar karanlığa.
Ve ben, gölgemi geride bırakıp
Varırım bilinmeyen sabaha.

Kurallara uymayan sürücüler bu alanları rahatça işgal ediyor. Denetim yetersizliği ve cezaların caydırıcı olmaması, engelli vatandaşlarımızı mağdur ediyor. Örneğin, şehrin merkezinde engellilere sağlanan alan yetersizdir. Eğitim ve araştırma hastanesinde ayrılan alanlar ihtiyaca cevap verebilecek düzeyde olmasına rağmen, engelli aracı olmayanların bu alanlara park etmesi yasaklara uyulmamasını ve ilgili birimlerin denetim eksikliğini ortaya koyuyor. Bu önemsiz görünen durum ciddi sorunlara sebep oluyor.

Ne yazık ki bazı kamu kurum ve kuruluşları kendi binalarının önünde engelli otopark alanı bile ayırmıyor. Bu durum, sorunun yalnızca bireysel duyarsızlıktan değil, kurumsal ihmallerden de kaynaklandığını gösteriyor.

Engelli derneklerinden beklenen, bu sorunları gündeme taşıması ve çözüm için baskı oluşturmasıdır. Ancak dernek yönetimlerinin çoğu kutlama ve törenlerle vakit geçiriyor. Bayramlarda kürsüye çıkıp fotoğraf vermek kolay; fakat engellilerin günlük hayatta yaşadığı gerçek sorunlara sahip çıkmak çok daha zor ve emek isteyen bir görev.

Engelli bireylerin yaşadığı otopark mağduriyetleri raporlanmalı; belediyelerle ve kamu kurumlarıyla ortak denetim kampanyaları yapılmalı. Şehrin merkezinde yeni ve erişilebilir alanlar oluşturulmalı.

Engelli otoparkları meselesi yalnızca bir park alanı değil; engelli vatandaşlarımızın şehir hayatına katılım hakkının temel parçasıdır. Kamu kurumlarının bile bu alanları yapmaması, sorunun ne kadar köklü olduğunu ortaya koyuyor. Derneklerin gerçek sorunları görmezden gelmesi ise engellilerin sesini daha da kısıyor. Çözüm için daha fazla alan, daha uygun konumlar ve daha güçlü bir denetim şart. En önemlisi, dernekler engellisine engel oluşturmasın.

Hani o meşhur atasözümüz vardır ya; "Eskiye rağbet olsa bit pazarına nur yağardı" diye...

Belki de haklıdırlar, belki de her şeyin yenisi evladır.

Ama bugünlerde, içimde dinmek bilmeyen bir sızıyla sürekli arkama, o tozlu raflarda kalan yıllara bakıyorum.

Yaşlanıyor muyuz, yoksa bugünün ruhsuz kalabalığında mı kayboluyoruz bilemiyorum ama ben vallahi geçmişi özlüyorum.

Öyle bugünün akıllı evlerini, merkezi ısıtma sistemlerini falan değil; tek bir sobayla ısınmaya çalışan o buz gibi odaları özlüyorum. Odanın ortasında gürül gürül yanan sobanın uzağında titremeyi, ama ağır yün yorganın altına sıkışıp o sıcak güven duygusuyla uyumayı özlüyorum. Sabahın ayazında, buz kesmiş bir odaya uyanmanın o keskin ama diri hissini arıyorum.

Şimdilerde her şeyin markası, her şeyin en "lüksü" var. Ama biz, naylon poşetin içine kitaplarımızı doldurup, su alan ayakkabılarla okula giderken daha mı mutluyduk ne? Yoktu çoğu şey; imkanlar kısıtlı, eşyalar kıttı ama huzurumuz, neşemiz ganiydi.

Okula gittiğimizde öğretmenimize karşı duyduğumuz o "korkuyla karışık saygıyı" özledim mesela. Onlar bizim için sadece birer eğitmen değil, ailemizin dışarıdaki kolu kanadı gibiydi. Bizi koruyup kollamalarındaki o babacan tavrı, o samimiyeti özledim.

Peki ya mahalle kültürü? Komşunun komşuya sadece "külüne" değil, derdine, neşesine, tenceresine muhtaç olduğu o günleri kim unutabilir? Sokakta yaramazlık yaptığımızda bizi azarlayan Ahmet Amca’nın o otoritesini özledim. Ahmet Amca bize kızardı, biz de süklüm püklüm olurduk ama eve gidip de bunu ailemize söyleyemezdik; bilirlerse bir fırça da onlardan yiyeceğimizi bilirdik. Çünkü o zamanlar mahallenin her büyüğü, bizim birer anne-babamız gibiydi.

Bugünlerde en çok eksikliğini hissettiğim şey ise "saygı."

Vatandaşın kamu çalışanına, hastanın doktora, doktorun hastasına duyduğu o karşılıklı nezaketi özledim. Belki inanmayacaksınız ama o gecenin köründe hastane kapılarına gidip sıraya yazılmayı bile özledim. Evet, birkaç saat uykusuz kalırdınız, karda kışta beklerdiniz ama sabah o muayene odasına girdiğinizde bir "insanlık" görürdünüz. O zorluğun içinde bile bir nizam, bir karşılıklı anlayış vardı.

Özlüyorum dostlar, gerçekten özlüyorum. Biz ne güzel insanlarla, ne kadar zarif bir iklimde yaşamışız meğer. Bugün her şeye tek tıkla ulaşıyoruz ama o insani dokunuşu, o gönül bağını bir türlü bulamıyoruz.

Dedim ya, yaşamayan bilmez; anlatmakla da olmaz. Biz çok güzel günler gördük, çok güzel insanlar tanıdık. Belki bit pazarına nur yağmıyor ama benim anılarımın üstüne her gün o eski günlerin güneşi doğuyor.

Yaşamayan bilmez.........

İnsanın gerçek sınavı, karanlıkla değil; karanlığın içindeki parıltıyla başlar.

Çünkü haram, çoğu zaman çamura bulanmış bir kötülük gibi görünmez.

Aksine, ilk bakışta masum bir ödül, kolay bir kazanç, kimsenin fark etmeyeceği küçük bir adım gibi yaklaşır.

Ama o ilk adım, insanın içindeki pusulayı bozan en tehlikeli eşiği oluşturur.

Bir kez o tadı alan, önce vicdanının sesini kısmayı öğrenir. Sonra aynaya baktığında kendi yüzünü değil, elde ettiklerini görmeye başlar. Ve işte tam o anda, insan kendini kaybetmeye başlar.

Çünkü haram, sadece cebi değil, karakteri de doldurur; ağırlığıyla insanın omuzlarını değil, ruhunu çökertecek bir yük taşır.

Haramın tadı, hafızayı silen bir sis gibidir. Nereden geldiğini, hangi değerlerle büyüdüğünü, neyin doğru olduğunu unutturur.

Unutmak kolaydır; hatırlamak ise cesaret ister. Çünkü hatırlamak, insanın kendisiyle hesaplaşmasını gerektirir.

O hesaplaşma da çoğu zaman en ağır mahkemedir.

Oysa helalin ağırlığı bambaşkadır. Helal, insanı yere sağlam bastırır; alın terinin huzurunu, emeğin onurunu öğretir.

Haram ise insanı havalandırır; bir süre sonra da kendi boşluğunda savurur.

Yükseldiğini sanan, aslında düşüşünü hazırlar.

Bu yüzden hangi yolda yürürsen yürü, hangi imkânla karşılaşırsan karşılaş, haramın tadı kim olduğunu unutturur.

Unutanın yüzü silinir; geriye sadece içini kemiren bir gölge kalır.

Gölge büyür, insan küçülür.

İnsanın gerçek mirası, geride bıraktığı iz değil; iz bırakırken koruduğu karakteridir.

Allah, bizi haramın ağır hesabından korusun.

Bu süper bilgisayar, geliştirilmiş en güçlü sistemlerden biridir. Mevcut yapay zekâları ilerletmek ve yeni yapay zekâlar üretmek Gefion ile mümkün olacak. Ayrıca biyoteknoloji, ilaç keşfi, kuantum hesaplama, genetik ve biyoloji analizleri gibi araştırma alanlarında kullanılacak; iklim değişikliği ve hava durumu çalışmalarında da görev alacak. Firma yetkilileri, milyar dolarlık bu teknoloji yatırımını lanse ederken dünyanın ortak faydasına katkı sağlayacağını vurguladılar ve tüm dünyaya açık bir çağrıda bulundular. Dünyanın her yerinden yatırımcılara ve teknoloji firmalarına, bu süper bilgisayarda kendi yapay zekâlarını üretme şansı sunuldu.

Açıkçası, kapital firmaların kâr amacını ikinci plana iterek daha iyi bir dünya için milyarlarca dolarlık yatırım yapacağı fikrine çok inanamadım. Bu nedenle Danimarkalı yatırımcıların önceliğinin kâr olduğunu varsayarak fütüristik bir tahmin yürüttüm. Bu tahmini de, mantıksal oluşu ve tarafsız cevap verebileceğini düşündüğüm için bir yapay zekâ yardımıyla gerçekleştirdim. Kriterim; olası açıklamaları, kanıtsal geçerlilik aramaksızın, Gefion’un sınırlarını istatistiksel verilere dayanarak öngörmesini istemekti.

Şimdi yazacaklarım bir komplo teorisi değildir. Bunlar, yapay zekâ yardımıyla alınmış fütüristik tahminlerdir. Yapay zekâya, “Danimarkalı yatırımcılar Gefion’u sadece dünya faydası için yapmamış olsaydı ne olurdu?” diye sordum. Aldığım cevaplar gerçekten şaşırtıcı ve bir o kadar da olasıydı.

1. İlaç ve Biyoteknoloji — Piyasa Boyutu

• İlaç sektörü yıllık 1,5 trilyon doların üzerinde bir pazar.
• Süper bilgisayarlarla ilaç keşfi hızlanırsa, milyarlarca dolarlık yeni ilaç patentleri çok daha hızlı geliştirilebilir.
• Patent, ilaç sektöründe altın değerindedir çünkü 20 yıl boyunca tekelleşmiş satış hakkı getirir.
• Yani Gefion gibi bir altyapı sayesinde “kanser tedavisi” bulunsa, bunu ilk geliştiren şirket hem insanlığa fayda sağlar hem de devasa kâr elde eder.

2. İklim ve Enerji Verimliliği — Çifte Kazanç

• İklim modelleme ve enerji optimizasyonu, siyasi olarak çok iyi pazarlanan bir alan.
• “Gezegenimizi kurtarıyoruz” söylemi, yatırımın toplumsal meşruiyetini sağlıyor.
• Pratikte ise daha hassas iklim ve hava tahminleri, yenilenebilir enerji şirketlerinin ve enerji borsalarının üretim–tüketim dengesini optimize etmesine yarıyor.
• Bu da milyarlarca dolar tasarruf demek. Yani toplum fayda sağlasa da asıl “müşteri” büyük enerji şirketleridir.

3. Ulusal Teknoloji Egemenliği

• Avrupa, ABD ve Çin’in gerisinde kalmamak için yapay zekâ altyapısı, milli güvenlik seviyesinde stratejik bir öneme sahip.
• Devlet ve vakıf fonları bu yüzden işin içinde.
• Ancak devletin motivasyonu sadece “vatandaşı düşünmek” değil: teknolojik rekabette geri kalmamak, yetenekli araştırmacıları ülkede tutmak ve gelecekteki kâr havuzunu korumak.

4. Toplumsal Fayda — Yan Ürün

• Evet, ilaç bulunursa insanlar daha uzun yaşar; enerji verimliliği artarsa karbon salımı düşer.
• Ama bunlar çoğunlukla yatırımın doğrudan amacı değil, yan faydasıdır.
• Esas motivasyon: fikri mülkiyet, pazar üstünlüğü ve stratejik kontrol.

Bu verilerin ışığında yapay zekâya, Gefion’un kapitalist amaçlarla kullanılması halinde ulaşabileceği sınırları sordum. Çünkü benim düşünceme göre, devasa bir yatırım yapılıyorsa bu yatırımcıların önceliği kâr olmalıdır. Günümüzde şahit olduğumuz pek çok örnek de bu düşüncemi destekliyor. Dolayısıyla verilen cevapların sadece kurmaca olması imkânsız. Aşağıdaki (yüzdelik) oranlar, yapay zekânın ürettiği istatistiksel tahminlere dayanmaktadır.

Olası Kullanım Alanları

1. Finansal Savaş ve Küresel Ekonomi

• Süper bilgisayarlar küresel borsaları, döviz kurlarını ve emtia piyasalarını anlık simüle edebilir.
• Devletler veya şirketler, bu güçle mikrosaniyeler içinde algoritmik al–sat işlemleri yaparak trilyon dolarlık dalgalanmalar yaratabilir.
• Bu bir tür ekonomik silaha dönüşebilir: rakip ekonomileri zayıflatmak, kripto paraları manipüle etmek, enerji fiyatlarını kontrol etmek.

2. Askerî ve Stratejik Simülasyonlar

• Savaş senaryolarını, orduların hareketlerini, nükleer çatışma ihtimallerini simüle edebilir.
• Yeni silah tasarımlarında kullanılabilir: hipersonik füzeler, biyolojik silahlar, otonom savaş dronları.
• Özellikle biyolojik savaş kısmı kritik: virüs mutasyonlarını simüle edip en bulaşıcı patojenleri öngörmek mümkün olabilir.

3. Biyo–Genetik Kontrol

• İnsan genomunu anlamak için kullanılabilir. Ancak karanlık bir yüzü de var:
  • Genetik kast sistemi yaratma.
  • Bireylerin genetik verileri üzerinden sağlık, zekâ, davranış öngörüleri yaparak total gözetim.
  • Toplum mühendisliği riskleri.

4. Büyük Veri + Sosyal Kontrol

• Sosyal medya, internet trafiği, uydu görüntüleri, finansal hareketler bu makineye beslendiğinde toplum davranışları öngörülebilir.
• Kitlesel protestolar başlamadan önce tahmin edilip engellenebilir.
• Reklamdan siyasete kadar halkın algısı manipüle edilebilir.

5. İklim Kontrolü (Spekülatif)

• Şu anda bile süper bilgisayarlar iklim modellemede kullanılıyor.
• Bir adım öteye geçersek: hangi bölgede kuraklık, hangi bölgede sel olacağı öngörülebilir.
• Bu veriler tarım, enerji ve lojistikte stratejik bir kontrol sağlar.
• Daha ileri tahmin: jeomühendislik teknikleriyle (bulut tohumlama, atmosfer kimyasıyla oynama) iklim silah olarak kullanılabilir.

6. Yeni Nesil Yapay Zekâ Eğitimi

• Gefion gibi altyapılar, devasa dil modelleri veya kuantum–biyoloji tabanlı yapay zekâlar eğitebilir.
• Böyle sistemler insanların düşünce tarzını kopyalayabilir, davranışlarını modelleyebilir ve “bilinç benzeri” süreçler geliştirebilir.
• Tehlike: insan–makine karar gücü dengesinin bozulmasıdır.

Sınırlar Nereye Kadar?

• 5 yıl içinde: İlaç, enerji ve iklimde belirgin faydaların yanında finansal manipülasyon ve toplumsal gözetim potansiyeli.
• 10 yıl içinde: Genetik kontrol ve otonom savaş sistemleri gibi gizli projeler.
• 20 yıl içinde: Bu tür makineler hesaplama aracı olmaktan çıkıp bir tür “karar verici merkez” hâline gelebilir. Devletlerin ve şirketlerin stratejilerinde “son sözü söyleyen” yapay zekâ sistemleri olabilir.

Dünya bilim kurgu çağını yaşarken, bu gizli tehlike giderek yaklaşıyor. Gizli dedim ama kimsenin bilmediği bir devlet sırrından bahsetmiyorum. Bu gelişmeler aslında saklı değil, aksine medyada şaşaalı sunumlarla tanıtılıyor. Gizli olmasının sebebi, bizim gibi gündemi yoğun ülkelerde “normal algısının dışında” kalmasından. Bizler iç sorunlarla uğraşırken küresel risklerin başladığından bile haberimiz olmayabilir.

Bu yazıda net kanıtlar sunmuyorum sevgili okurlar; dünyanın geleceği ve olası felaket risklerini düşünmeniz için sizlere bir perspektif sunuyorum.

Esen kalın…

Kuantum fiziğinin gelişmesiyle bilim insanları, kuantum âleminde klasik fizik ile açıklanamayan bazı fenomenler fark ettiler. Kuantum dünyası belirsizlik ilkesiyle işlerken, klasik fiziğin determinist yapısı evreni daha çok bir "arayüz" olabilme ihtimalini doğuruyor. Sanki madde, zaman ve uzay; insan zihninin kolay anlayabilmesi için tasarlanmış bir yanılsama.

Evrenimiz, varoluşun bir gereği olarak, birbirini tekrar eden desenlerden yani fraktal yapılardan oluşuyor. Onu anlamaya çalıştığımız klasik fizik yasalarının neredeyse tamamı sayılar ve formüllerle ifade edilebiliyor. Basit bir örnek verelim: Bir bilardo masası hayal edin. Topa belli bir hız ve açıyla vurduğunuzda, top hep aynı köşelere çarparak aynı noktaya ulaşır. Gerekli veriler elimizde olduğu sürece, topun hangi noktaya varacağını önceden, üstelik sıfır hata payıyla hesaplayabiliriz. Bu süreci bilgisayarda milyonlarca kez simüle etsek bile hep aynı sonucu alırız. Yani, gerçeklik kusursuz hesaplamalarla simüle edilebiliyorsa, evrenin de bir simülasyon olabileceği fikri yabana atılamaz.

Elbette biz bu bilimsel deneyleri evimizde yapamıyoruz; sadece okuyor ya da belgesellerde izliyoruz. Bu nedenle doğrudan gerçek olduğunu kabul etmemiz mümkün değil. Ama başka bir şey yapabiliriz: Kendi hayatımızı sorgulamak.

Hepimize öğretilen, neredeyse kutsal sayılan bir hayat senaryosu var, değil mi? Dünyaya geliriz, büyürüz ve uzun bir eğitim maratonuna gireriz. Amaç, sistem içinde tanımlı bir rol alacak bir meslek edinmektir. Diplomamızı aldıktan sonra çalışmaya başlarız; yıllarımızı ofiste, fabrikada ya da dükkânda geçiririz. Bu sırada “doğru olanı” yapar, evlenir, aile kurar, toplumun beklentilerini yerine getiririz. Sonra da yeni nesiller dünyaya getirerek sistemin devamlılığını sağlarız. En sonunda yaşlanır, yorulur ve oyundan çekiliriz: Ölüm.

Peki, milyarlarca insanın hayatının, küçük detaylar dışında, bu kadar benzer bir senaryoyu takip etmesi sadece tesadüf mü?

Eğer biz bir simülasyonun içinde yaşıyorsak, simülasyonu tasarlayanların en büyük hedefi, bizim bunun farkına varmamızı engellemek olurdu. Peki, bunu nasıl sağlarlardı?

Bizi Zincirleyen Mekanizmalar

1. Sürekli Meşguliyet

Eğitim, kariyer hedefleri, evlilik, çocuk bakımı, faturalar… Sistem zihnimizi "yapılacak işler" ile doldurur. O kadar meşgul oluruz ki, “Ben kimim? Bu hayatın anlamı ne? Bu gerçeklik gerçek mi?” gibi temel soruları sormaya ne zamanımız ne de enerjimiz kalır.

2. Önceden Tanımlanmış Başarı Metrikleri

Sistem bize sürekli hedefler sunar: İyi bir okul kazanmak, terfi almak, ev sahibi olmak, çocuğunu iyi bir geleceğe hazırlamak… Bu hedeflere ulaştığımızda “başarılı” sayılırız. Bu sahte başarı hissi, sistemi sorgulamamızı engeller. Çünkü oyunu kuralına göre oynadığımızda kazandığımızı zannederiz.

3. Üreme ve Devamlılık

Aile kurmak ve çocuk sahibi olmak en temel içgüdümüz gibi sunulur. Ama simülasyon mantığıyla bakarsak, bu sadece sistemin kendini yeni oyuncularla devam ettirme programıdır.

Kısacası, yaşadığımız bu hayat; varoluşsal sorgulamalara yer bırakmayan, bizi sürekli bir sonraki hedefe koşturan, kusursuz tasarlanmış bir dikkat dağıtma mekanizması olabilir.

Mağaranın Gölgeleri

Başlıkta belirttiğim 2400 yıllık alegori işte tam da bunu anlatıyor. Platon’un Devlet adlı eserindeki mağara alegorisinde, insanlar bir mağarada zincirlidir. Onlar için gerçeklik, duvardaki gölgelerden ibarettir.

Bizler de o mahkûmlardan farklı değiliz. Doğduğumuzda kendimizi bu işleyen sistemin, bu modern mağaranın içinde buluyoruz. Peki, bizi mağaranın duvarına zincirleyen şey ne? Demir zincirler değil; çok daha güçlü bir şey: “Normal” fikri.

Mağaranın Duvarı: Toplumun bize sunduğu hayat senaryosudur.

Gölgeler: Peşinden koştuğumuz kariyer hedefleri, maddi varlıklar, sosyal statülerdir. Bunları gerçek sanırız.

Zincirler: “Normal budur” düşüncesidir. Herkes böyle yaşıyorsa, doğru olan da budur. Farklı bir yol seçmek “anormal” ya da “delilik” olarak görülür. Bu toplumsal baskı, başımızı çevirip mağaranın dışına, yani alternatif gerçekliklere bakmamızı engeller.

Eğer hayatın sürekli bir şeylerin peşinde koşmaktan ibaret olduğunu düşünüyorsanız, belki de artık bir an durup sorgulamanın vaktidir.

Bu hayat, gerçekten ne kadar gerçek?

Esen kalın…

Başkan Dinçer, sadece şehrin altyapısını değil, aynı zamanda ruhunu da yeniden inşa ediyor. Her bir projesi, Aksaray'ı sadece bir sanayi kenti olmaktan çıkarıp, modern, estetik ve yaşanabilir bir şehir kimliğine büründürüyor. Genişletilen caddeler, yenilenen bulvarlar ve şehre nefes aldıran yeşil alanlar, bu dönüşümün en belirgin kanıtı.

Şehrin en gözde projelerinden biri, hiç şüphesiz ki Aksaray'ın merkezini baştan sona yenileyen kentsel dönüşüm hamlesi. Bu projeyle, hem şehrin ticari hayatı canlanıyor hem de vatandaşlar daha güvenli ve modern konutlara kavuşuyor. Ayrıca, gençlere ve ailelere yönelik yeni sosyal donatılar ve spor alanları, Aksaraylıların yaşam kalitesini yükseltiyor.

Aksaray'ın tarihi ve kültürel mirasını koruma çabaları da dikkat çekiyor. Restorasyon çalışmalarıyla tarihin izleri gün yüzüne çıkarılırken, düzenlenen kültürel ve sanatsal etkinlikler şehre bambaşka bir enerji katıyor. Artık Aksaray, sadece bir geçiş noktası değil, aynı zamanda durup gezilecek ve keşfedilecek bir şehir.

Tüm bu çalışmalar, Başkan Dinçer’in "Evren Başkan Çalışıyor" sloganını somut bir gerçeğe dönüştürüyor. O, sadece söz vermekle kalmıyor, vaatlerini tek tek yerine getirerek halkın takdirini kazanıyor. Aksaray, onun liderliğinde daha aydınlık, daha modern ve daha yaşanabilir bir geleceğe emin adımlarla yürüyor. Bu tarihi dönüşüm, her bir Aksaraylı için gurur kaynağı olmaya devam edecek.

Bugün de güncelliğini koruyan Big Bang teorisinin hemen sonrasındaki koşulları laboratuvarda yeniden yaratmak ve test etmek için İsviçre'deki CERN laboratuvarında Büyük Hadron Çarpıştırıcısı inşa edildi. Amaç, evrenin ilk anlarında var olduğu düşünülen temel parçacıkları (Higgs bozonu gibi) ortaya çıkarmak ve maddeye kütlesini veren kuvvetleri anlamaktı. Bu deneyler, evrenin 'hiçlikten' nasıl var olabildiği, en temel yapıtaşlarının ne olduğu gibi sorulara cevap arıyordu. Bu sorular ise kaçınılmaz olarak, varoluşun en temelindeki 'sebep' ve 'düzen' kavramlarını, dolayısıyla felsefi ve metafizik sorgulamaları da beraberinde getirdi. Beklentilerin ötesinde, karşıt maddenin sırları gibi birçok şaşırtıcı keşfe kapı aralandı. Bu deneyde başlangıçta aranan tüm beklentiler karşılanmasa da, fizikçilere bambaşka bir dünyanın kapısını açtı.

1900'lü yılların başında bulunan fakat teknolojik yetersizlikler nedeniyle deneysel olarak doğrulanamadığı için uzun süre tartışmalı kalan Kuantum Fiziği, bilim insanlarını şaşkına çevirdi. Bu fizik, klasik fizik kurallarıyla alay ediyor, materyalizmin duvarlarını yıkıyor ve fenomenleriyle "Bildiğim bir şey varsa, o da hiçbir şey bilmediğimdir" dedirtiyordu.

Günün sonunda, bilim insanları madde temelli varoluştan, bilgi tabanlı varoluşa doğru yönelmeye başladı. Sicim Teorisi, Hologram Teorisi, Simülasyon Teorisi ve Bilinçli Evren Hipotezi gibi kulağa fantastik gelen pek çok teori, birbirinden ünlü bilim insanları ve filozoflarca öne sürüldü. Federico Faggin de bunlardan biriydi. Mikroişlemcilerin babası olarak tanınan Faggin, bilincin evrenin bir parçası olduğunu, bu bilincin kuantum alanlarında yoğunlaşmasıyla fiziksel evreni meydana getirdiğini öne sürdü. Faggin, tüm evrendeki maddenin, uzayın ve zamanın evrensel bilincin meydana getirdiğini söylerken, bilincin kökeni veya kaynağı hakkında bilinçli olarak bir teoride bulunmadı. Amacı, matematiksel ve deneysel olarak bu hipotezinin kanıtlanabilir bir kuram haline getirmekti.

Bilimin Yolculuğu, İnancın Keşfi

Faggin'in teorisi aklıma şu soruyu getirdi: Eğer evreni var eden bilinç ise, bu bilincin canlı bir varlığa ait olması gerekmez mi? Canlı tanımı biyolojik bir yapı ile bağdaşmış olsa da, tüm evreni bilinci ile var eden canlının bir bedeni olamazdı. Zamandan ve mekandan bağımsız olur, var olması için kendi kendine yeterdi. Tüm evreni yaratabilecek sonsuz güç ve bilgiye sahip olması gerekirdi. Başlangıcı ve sonu yoktu. Bu anlatımın, Allah’ın vasıfları ile ne kadar örtüştüğünü fark ettiniz mi?

Evvel ve Âhir (başlangıcı ve sonu olmayan), Hayy (daima diri), Alîm (her şeyi bilen), Kâdir (her şeye gücü yeten), Kayyûm (varlığı kendiyle kaim, yani başka hiçbir şeye ihtiyaç duymadan var olan).

Faggin’in ontolojik tabanlı "bilinç evrenin temel taşı" iddiası, aslında Kur'an'da 14 asır önce verilmişti. Kuantum fizikçileri yaratılışı ararken, yaratıcının kendisini bulduklarını düşünmeden edemiyorum. Yıllar boyu din ve bilim karşı karşıya geldi ve bilim için Yaratıcı fikri hep bir engel olarak görüldü. Fakat bilimin geldiği noktada, artık bu fikrin inkârı imkansız bir boyuta evrilmek üzere. Eğer Faggin bu teorisini bilimsel çerçeveye oturtmayı başarır ve matematiksel olarak kanıtlarsa, ilk kez Allah'ın varlığı bilimsel olarak da kabul edilmiş olacak.

Zaten benim görüşüme göre, ister Sicim Teorisi ister Simülasyon Teorisi olsun(bu teoriler ve önermeler henüz kanıtlanmamış olsada), bu sonuç kaçınılmazdı. Şimdi, bilimsel olarak da Allah'ın varlığının kaçınılmaz olduğu bir süreçte, evrenin sonsuz sırları teker teker ama ağır adımlarla çözülmeyi bekliyor.

Filmde sevimli fil Horton, küçücük bir toz zerresinin üzerinde yaşayan görünmez bir uygarlığı – Who’ları – keşfeder. Ancak Horton’un bu keşfine kimse inanmaz; çünkü gözle görülmeyen şey toplum için “gerçek” değildir. Who’lar ise kendi dünyalarında düzenli bir toplum kurmuş, herkese görevler yüklemiş ve farklı düşünenleri dışlayan bir sistem içinde yaşamaktadır. Film, hem Horton’un yalnız mücadelesini hem de Who’ların varlıklarını kabul ettirme çabasını anlatır.

Who’ların dünyası da Horton’un yaşadığı diyar da aslında bizim dünyamızı andırır. Kimin ne olacağına, hangi görevi üstleneceğine sistem karar verir. Bu alışkanlıklar, zamanla sorgulanması imkânsız bir “öğretilmiş gerçeklik” halini alır. Sisteme karşı çıkan ya da sorgulayan bireyler toplum tarafından dışlanır, yalnızlaştırılır ve fikirleri değersizleştirilir. Çünkü düşünmek, alışılagelmiş düzene karşı bir tehdit gibi görülür.

Animasyon, işte tam da bunu gösterir: Sosyal çerçevelerle örülmüş bir dünyada hayal kurmak ve sorgulamak neden tehlikeli sayılır? Bugün de farklı mı? Dini, millî ya da toplumsal hassasiyetler öne sürülerek sorgulayıcı düşünceler baskılanmıyor mu? Toplumun ortak kabulleriyle oluşan gerçeklik, aslında bize öğretilmiş bir gerçeklikten başka nedir?

Peki ya bu öğretilmiş gerçeklik sadece toplumun dayatmalarıyla sınırlı değilse? Yaşadığımız evrenin tamamı da Horton’un fark ettiği küçücük toz zerresi gibi, daha büyük bir bilincin bakış açısından yalnızca bir ayrıntıysa? Belki de bizim evrenimiz, devasa bir varlığın gözünde görünmez bir zerreden ibarettir.

Filozof Nick Bostrom’un simülasyon teorisi tam da bu ihtimali dile getiriyor: Eğer bir simülasyonun içindeysek, bunun gerçekliğini asla kanıtlayamayız. Yani bizim için tartışmasız kabul edilen “dünya gerçeği”, daha büyük bir sistemin bize öğrettiği bir yanılsama olabilir.

Tıpkı Horton’un fark ettiği toz zerresi gibi düşünelim: Evrenimiz bir çiçeğin üzerindeki minik bir tanecik olsa ve bu tanecik bizden çok daha büyük bir yaşam formunun üzerinde bulunsa? Belki de gökbilimcilerin yıldızlar, kara delikler ya da galaksiler dediği yapılar, o devasa yaşam formunun hücreleri veya molekülleridir. Bizim sonsuz sandığımız evren, bambaşka bir varlığın bedensel veya zihinsel alanında küçücük bir ayrıntı olabilir. Böyle devasa bir yapının varlığını günümüz teknolojisiyle ispatlamak mümkün olmayabilir.

Çok kafa karıştırmadan söylemek gerekirse: Gerçeklik ve varoluşumuz, yalnızca bizim ölçebildiğimiz, gözlemleyebildiğimiz kadarıyla “gerçektir”. Elon Musk, Neil deGrasse Tyson ve diğer birçok günümüz bilim insanı da bu ihtimali ciddiye alıyor ve insanlığın simülasyon olasılığını tartışıyor.

Filmde kötü karakter kanguru şöyle der: “Eğer görmüyorsak, duymuyorsak ve dokunamıyorsak, o şey gerçek değildir.” Bu ölçüt aslında bizim dünyamızda da hâkimdir. İnsanlar, kendi duyularının ötesinde kalan şeylerin gerçekliğini kabul etmekte zorlanır. Oysa gördüğümüz, duyduğumuz ve hissettiğimiz her şey, beynimizin evreni algılayabilmesi için kurduğu bir çerçeveden ibarettir.

Daha da ilginç olan, insan bilincinin bazı deneylerle maddenin davranışını etkileyebildiğinin gösterilmiş olmasıdır. Kuantum düzeyinde yapılan çift yarık deneyleri, bir parçacığın davranışının gözlemden etkilendiğini ortaya koyar. Yani gerçeklik yalnızca dışarıda var olan bir olgu değil; onu gözlemleyen bilincin katılımıyla şekillenen bir süreçtir.

Filmdeki en çarpıcı sahne ise Who’ların varlıklarını kanıtlamak için hep birlikte seslerini yükseltmeleridir. Uzun süre kimse onların var olduğuna inanmaz; tek bir bireyin çabası yeterli olmaz. Ama sonunda, “biz buradayız” diye haykıran kolektif bir ses, evrenin sınırlarını aşarak Horton’un dünyasında duyulur. İşte o an, görünmez olan “gerçek” olur; varlık, kolektif bilincin gücüyle dış dünyada karşılık bulur.

Belki de bizim evrenimiz de benzer şekilde işler. Tek tek bireylerin algısı sınırlıdır, fakat bilinçler birleştiğinde gerçekliği dönüştürebilecek bir güç ortaya çıkabilir. Kuantum deneylerinde gözlemcinin sonucu değiştirmesi nasıl ki gerçeği bilincin dokunuşuna açıyorsa, insanlığın ortak bilinci de evrenin dokusunu şekillendiren bir faktör olabilir.

Gerçeklik, dışarıda değişmez bir hakikat olarak durmak zorunda değildir. Belki de farkındalığımız ve kolektif hayal gücümüzle varlık kazanan bir süreçtir. Tıpkı Who’ların varoluşunu Horton’a duyurmak için birleşen sesleri gibi, biz de kendi evrenimizin “gerçek” halini kolektif bilincimizle inşa ediyor olabiliriz.

Belki de en büyük yanılgı, bize gösterilen gerçekliğe sorgulamadan inanmamızdır

Büyük Selçuklu İmparatorluğu ile başlayan ve Safeviler, Afşarlar, Kaçarlar gibi güçlü Türk devletleriyle devam eden bin yıllık Türk hakimiyeti, İran tarihinin en parlak dönemlerinden bazılarına damga vurmuştur. Bu dönemler, sadece siyasi egemenliği değil, aynı zamanda dilin, edebiyatın, mimarinin ve sanatın gelişimini de beraberinde getirmiştir. Türkçenin, özellikle Azerbaycan Türkçesinin bölgede yaygınlaşması, sayısız edebi eserin ortaya çıkması ve mimaride Türk-İslam sentezinin zirveye ulaşması, bu dönemin en belirgin özellikleridir. Bugün dahi İsfahan'dan Tebriz'e kadar uzanan coğrafyada, Türk mimarisinin ve sanatının eşsiz örneklerini görmek mümkündür.

Günümüzde İran'ın nüfusunun önemli bir bölümünü Türkler oluşturmaktadır. Sayıları 20 ila 35 milyon arasında değişen bu büyük kitle, genellikle Azerbaycan Türkleri, Kaşkaylar, Türkmenler, Horasan Türkleri gibi farklı topluluklardan oluşur. Özellikle ülkenin kuzeybatısında yoğunlaşan Azerbaycan Türkleri, kendi dilleri, gelenekleri ve zengin kültürleriyle İran mozaiğinin en canlı parçalarından biridir. Tebriz, Urmiye, Erdebil gibi şehirler, bu canlı Türk kültürünün kaleleri konumundadır. Bu topluluklar, bin yıllık birikimin mirasçıları olarak, dillerini ve kültürlerini yaşatma mücadelesi vermektedirler.

İran Türklerinin Türkiye'ye bakışı, genel olarak derin bir kardeşlik ve aidiyet duygusuyla şekillenir. Ortak tarih, dil ve kültürel miras, bu bağı güçlendiren temel unsurlardır. Türkiye, onlar için sadece bir komşu ülke değil, aynı zamanda ortak bir kültürel ve etnik kimliğin uzantısıdır. Özellikle televizyon dizileri, müzik ve edebiyat aracılığıyla Türkiye'deki gelişmeler yakından takip edilir.

Bu kardeşlik hissinin yanı sıra, İran Türklerinin Türkiye'ye yönelik bazı beklentileri de mevcuttur. Kendi dillerini ve kültürlerini daha özgürce yaşama, geliştirme ve gelecek nesillere aktarma konusunda Türkiye'den manevi bir destek bekledikleri söylenebilir. Türkiye'nin, İran Türklerinin kültürel haklarına yönelik hassasiyetini dile getirmesi, bu beklentileri güçlendirmektedir. Ancak bu beklentiler, hiçbir zaman İran'ın iç işlerine müdahale olarak algılanmamalı, daha çok kültürel diplomasi ve halklar arası ilişkilerin geliştirilmesi zemininde ele alınmalıdır.

Sonuç olarak, İran'ın kadim tarihi, Türklerin bu topraklardaki derin izleriyle bir bütünlük arz etmektedir. İran'da yaşayan Türkler, hem kendi kimliklerini koruma hem de iki ülke arasında güçlü bir kültürel köprü olma misyonunu sürdürmektedir. Türkiye ile olan ilişkileri, sadece siyasi değil, aynı zamanda derin insani ve kültürel bağlarla örülmüş karmaşık bir yapıyı ifade etmektedir. Bu bağların karşılıklı anlayış ve saygı çerçevesinde geliştirilmesi, hem İran hem de Türkiye için bölgesel istikrara ve kültürel zenginliğe katkı sağlayacaktır

Peki, eleştiriyi nasıl daha anlamlı ve faydalı hale getirebiliriz? Cevap oldukça basit: alternatif çözüm önerileri sunarak. Bir eleştiri, sadece bir durumu veya davranışı işaret etmekle kalmayıp, aynı zamanda o durumun nasıl daha iyi hale getirilebileceğine dair somut fikirler içerdiğinde gerçek değerini kazanır. Örneğin, bir siyasetçinin uyguladığı bir politikayı eleştirirken, sadece "Bu politika yanlış" demek yerine, "Bu politika yerine, şu yöntemlerle daha kapsayıcı ve sürdürülebilir sonuçlar elde edilebilir" demek, hem eleştirilen kişinin savunmaya geçmesini engeller hem de ortak bir hedefe ulaşma yolunda iş birliğini teşvik eder.

Çözüm odaklı eleştiri, eleştirilen kişinin bakış açısını genişletir ve ona yeni ufuklar açar. Yalnızca eksikleri dile getirmek, ister bir belediye başkanı, ister bir rektör olsun, karşı tarafı sıkışmış hissettirebilir ve motivasyonunu düşürebilir. Oysa alternatif çözümler sunmak, bir yol haritası sunmak gibidir; "Yanlış yaptın" demek yerine, "Şu yolu da deneyebiliriz" demek, daha kapsayıcı ve yapıcı bir yaklaşımdır. Bu sayede, eleştiriyi alan kişi kendini suçlu hissetmek yerine, bir öğrenme ve gelişme sürecinin parçası olarak görür.

Ayrıca, çözüm önerileri sunmak, eleştiriyi yapan kişinin de konuya hakimiyetini ve iyi niyetini gösterir. Bu, eleştirinin kişisel bir saldırıdan ziyade, bir konuyu geliştirme çabasının bir parçası olduğunu açıkça ortaya koyar. Böyle bir yaklaşım, karşılıklı güveni artırır ve daha sağlıklı iletişim köprüleri kurar. Unutmayalım ki, kamusal alanda yapılan eleştirilerde, özellikle de siyasetçi, vali gibi topluma karşı sorumluluk taşıyan kişilere yönelik eleştirilerde, yapıcı olmak ve çözüm sunmak, o eleştirinin kamuoyu nezdindeki ağırlığını da artırır.

Sonuç olarak, bir işi ya da birisini eleştirirken, sadece kusurları dile getirmekle yetinmeyelim. Eleştirimizin konusuna ilişkin alternatif çözüm önerilerini de yanına ekleyelim. Unutmayalım ki, yapıcı eleştiri, yalnızca eksikleri belirlemekle kalmaz, aynı zamanda o eksiklerin nasıl giderileceğine dair ışık tutar. Diğer türlü yapılan her eleştiri, sadece muhalefet etmek anlamına gelir ki bu durum, gelişim ve ilerleme adına hiçbir fayda sağlamaz. Eleştiriyi bir yıkım aracı değil, bir inşa aracı olarak kullanalım.

Bu değişim, öğrenci merkezli eğitim yaklaşımıyla da kendini belli ediyor. Üniversite, öğrencilerine tecrübe fırsatları sunarak onları geleceğe hazırlama konusunda önemli adımlar atıyor. Bu çabaların meyvesi olarak akademik başarı oranlarında gözle görülür bir artış yaşanıyor.

Ancak bazı öğrencilerin kendi başarısızlıklarını tamamen öğretim elemanlarına atfetme çabaları, hem kamuoyunda hem de akademik camiada şaşkınlıkla karşılanıyor. Derse sadece yoklama için giren ve ders boyunca masada uyuyan öğrenci, derse son kısımda girerek yoklamaya dahil olan öğrenci, üniversiteye gelip akşama kadar kantinde oturup, hiç derse girmeyen öğrenci yada başkalarının ders notu yada başkalarına yaptırdığı ödev ile ders geçmeye kalkan öğrenci gibi çok farklı profillerin bulunduğunu Gazetecilik Bölümü öğrencisi olarak bu duruma defalarca şahit olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim ki, Aksaray Üniversitesi öğretim elemanları, öğrencilerinin başarılı olması için büyük çabalar harcıyor. Tabiki bir yüksek öğrenim kurumu olan üniversitelerin asli görevi alanında yeterli ve kaliteli eleman yetiştirmektir. Hiç bir şey öğrenmeden mezun olan öğrenciler yarın hasbel kader akademik yada idari bir göreve geldiklerinde onlara da "seni bu göreve getirenin ellerinden öperim" derler. 

Üniversitemizde, birazcık öğrenme çabası ve ilgisi olan tüm öğrencilere hocalarımız iki adım yaklaşıyor. Onların iyi bir şekilde yetişmesi için tüm bilgi birikimlerini ve emeklerini ortaya koymaktan çekinmiyorlar. Üniversitedeki her akademik stütüdeki tüm hocalar ile iletişimin tüm kanalları açıktır. Hiç bir öğretim elemanı öğrenciye karşı olumsuz bir tavır ve tutum içinde değildir.  Bu özverili yaklaşım, Rektör Arıbaş tarafından da destekleniyor ve teşvik ediliyor.

Kısacası, Aksaray Üniversitesi, Rektör Arıbaş'ın liderliğinde, hem idari hem de akademik anlamda önemli bir ivme yakalamış durumda. Öğrencilerine değer veren, onların gelişimine önem veren bu yapı, gelecekte de adından sıkça söz ettirecek gibi duruyor. Öğrencinin birazcık çabası ve hocaların sınırsız desteği birleştiğinde, başarı kaçınılmaz hale geliyor.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, sadece devletin temel yapısını ve işleyişini düzenlemekle kalmaz, aynı zamanda bu devlete bağlı olan bireylerin hukuki statüsünü de net bir şekilde çizer. Bu statünün temelini ise "vatandaşlık" kavramı oluşturur. Anayasa'mızın 66. maddesi, Türk vatandaşlığının ne şekilde kazanılacağını ve kaybedileceğini kanunla düzenlerken, aynı maddenin ilk fıkrası hepimizin aşina olduğu o veciz ifadeyi taşır: "Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür."

Bu kısa ama derinlikli cümle, aslında Türkiye Cumhuriyeti'nin kimlik tanımının da temelini oluşturur. Anayasa, "Türk" kavramını etnik bir köken veya soy bağı üzerinden değil, hukuki bir bağ, yani vatandaşlık bağı üzerinden tanımlar. Dolayısıyla, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan her birey, kökeni, inancı, kültürü ne olursa olsun Anayasa nezdinde "Türk" olarak kabul edilir. Bu yaklaşım, Türkiye Cumhuriyeti'nin kapsayıcı ve birleştirici kimliğinin en önemli göstergelerinden biridir.

Anayasa'nın bu tanımı, Cumhuriyetin kuruluş felsefesiyle de örtüşür. Milli Mücadele'nin ortak ideali etrafında birleşen farklı köken ve inançlara sahip insanlar, Türkiye Cumhuriyeti çatısı altında eşit haklara sahip vatandaşlar olarak tanımlanmıştır. Bu vatandaşlık bağı, ortak bir vatana aidiyet, ortak bir tarih ve ortak bir geleceğe yönelik umutlar üzerine inşa edilmiştir.

Elbette, "Türk" kavramının tarihsel ve kültürel derinliği yadsınamaz. Ancak Anayasa'nın bu tanımı, bu derinliği yok saymak yerine, onu daha geniş bir çerçeveye oturtur. Vatandaşlık bağı, bu ortak kültürel mirasa katılmanın, bu ülkenin değerlerine sahip çıkmanın ve bu ülkenin geleceğine katkıda bulunmanın en temel koşuludur.

Anayasa'nın 66. maddesi, aynı zamanda vatandaşlığın kazanılması ve kaybedilmesi süreçlerinin de kanunla düzenleneceğini belirtir. Bu, vatandaşlık statüsünün dinamik bir yapıya sahip olabileceği anlamına gelir. Türk vatandaşlığı, doğumla kazanılmanın yanı sıra, sonradan evlenme, evlat edinilme veya yetkili makamların kararıyla da kazanılabilir. Aynı şekilde, kanunda belirtilen şartlar çerçevesinde vatandaşlık kaybı da söz konusu olabilir. Ancak bu süreçlerin tamamı, Anayasa'nın temel ilkelerine uygun olarak yasalarla belirlenir.

Sonuç olarak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'na göre "Türk" olmak, öncelikle bu devlete vatandaşlık bağı ile bağlı olmak anlamına gelir. Bu tanım, etnik köken veya soy ayrımı gözetmeksizin tüm vatandaşları eşit bir hukuki kimlik altında birleştirir. Anayasa'nın bu yaklaşımı, Türkiye Cumhuriyeti'nin demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olma niteliğinin de bir yansımasıdır. Bu nedenle, Anayasal kimliğimiz olan vatandaşlık ve bu kimliğin temel taşı olan "Türk" kavramını doğru anlamak, Türkiye Cumhuriyeti'nin birlik ve beraberliğini güçlendirmek adına büyük önem taşır.

Son cümle " NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE" 

Türkiye, son günlerde yine karmaşık ve tartışmalı olaylarla sarsıldı. Haftanın gündemi, CHP lideri Özgür Özel'e atılan tokat olayı üzerine yoğunlaşırken, arka planda yaşanan ve göz ardı edilen gelişmeler, ülkenin siyasi ve toplumsal atmosferine dair derin endişeler uyandırdı.
Sırrı Süreyya Önder için AKM'de düzenlenen törende, terör örgütü liderinin nasıl ve hangi kaynakla gönderildiğini anlayamadığım mesajının okunması ve salondaki coşkulu alkışlar, birçok kesim tarafından şaşkınlıkla karşılandı. Salonda atılan örgüt lideri lehine sloganlar ve aynı günün akşamında İstanbul'un farklı noktalarında düzenlenen benzer yürüyüşler, bu olayın vahametini daha da artırdı. Ancak bu gelişmeler, ana akım medyanın ve siyasetin gündeminde yeterince yer bulmadı yada gündem dışına bile isteye atıldı.
Öte yandan, CHP lideri Özgür Özel'e yönelik saldırı, haklı olarak geniş yankı uyandırdı ve siyasi arenada sert tartışmalara yol açtı. Şiddetin her türlüsü kınanmalı ve bu tür olayların üzerine kararlılıkla gidilmelidir. Ancak bu olayın gölgesinde, terör örgütü propagandası içeren eylemlerin adeta görmezden gelinmesi, adaletin ve eşitliğin sorgulanmasına neden oldu.
Bu çifte standart, toplumda derin bir kutuplaşmaya ve güvensizliğe yol açıyor. Bir yanda şiddetin her türlüsüne karşı duyarlılık gösterilirken, diğer yanda terör örgütü propagandasına sessiz kalınması, adalet duygusunu zedeliyor ve toplumsal barışı tehdit ediyor.
Türkiye'nin, bu tür çelişkili durumlarla yüzleşmesi ve adalet, eşitlik ve hukukun üstünlüğü ilkelerine bağlı kalması gerekiyor. Şiddetin her türlüsüne karşı çıkarken, terör örgütü propagandasına da aynı kararlılıkla karşı durulmalı ve tüm vatandaşların eşit haklara sahip olduğu bir toplum inşa edilmelidir. Aksi takdirde, gündemin gölgesinde unutulanlar, ülkenin geleceğini karanlığa sürükleyebilir.

Vergilerimizle finanse edilen kamu hizmetlerinin ne kadar etkin ve verimli sunulduğunu bilmek en doğal hakkımız değil midir? Aynı şekilde, üniversitelerimizin bilimsel üretimdeki başarısını, eğitim kalitesini ve yönetimsel etkinliğini de merak ediyoruz. Siyasilerin ve milletvekillerinin seçim vaatlerini ne ölçüde gerçekleştirdiğini, ülke sorunlarına ne tür çözümler ürettiğini takip etmek de demokratik sorumluluğumuzun bir parçasıdır.

İşte tam da bu noktada, bir "başarı karnesi" uygulaması hayati bir önem taşıyor. Elbette, bu karne sadece nicel verilerden oluşmamalı. Kamu görevlileri için vatandaş memnuniyeti, proje tamamlama oranları, hizmet kalitesi gibi kriterler değerlendirilebilir. Üniversite yöneticileri için akademik yayın sayısı, öğrenci memnuniyeti, uluslararası işbirlikleri ve üniversitenin topluma katkısı gibi unsurlar ön plana çıkabilir. Siyasiler ve milletvekilleri için ise seçim beyannamelerindeki taahhütlerin gerçekleşme oranı, meclis çalışmalarına katılım, yasama faaliyetlerindeki etkinliği ve halkla ilişkileri gibi göstergeler dikkate alınabilir.

Başarı karnesi uygulaması sayesinde, kamu görevlileri ve yöneticiler performanslarını daha yakından takip etme ve geliştirme fırsatı bulacaklardır. Üniversiteler, rekabet ortamında kendilerini daha iyi konumlandırabilecek ve eğitim kalitelerini artırma yönünde teşvik edileceklerdir. Siyasiler ve milletvekilleri ise verdikleri sözleri tutma konusunda daha fazla sorumluluk hissedecek ve vatandaşların güvenini kazanma yolunda önemli bir adım atmış olacaklardır.

Unutmamalıyız ki, şeffaflık ve hesap verebilirlik sadece yöneticilerin değil, tüm toplumun çıkarınadır. Başarı karnesi uygulaması, kamu hizmetlerinin kalitesini artırmak, üniversitelerimizin bilimsel ve eğitsel düzeyini yükseltmek, siyasilerin ve milletvekillerinin halka karşı sorumluluklarını pekiştirmek için önemli bir araç olabilir. Karne vaktinin sadece öğrenciler için değil, hayal gibi olsa da ülkeyi yönetenler ve kamu hizmeti sunanlar için de gelmesinin zamanı belki de çoktan gelmiştir.

Edindiğim bilgiye göre, kültürümüzde geçmişten bugüne önemli bir yere sahip olan kahvehaneler, ilerleyen yıllarda kitaplar, gazeteler, dergiler okunmaya başlanınca kıraathane anlayışını ortaya çıkardı. Toplumsal ilişki içinde bulunan insanlar, fiziki, kültürel, sosyal, ekonomik, siyasi vs. özelliklerine göre toplumsal ayrışma yaşamaktalar. Ayrışmış ve sıralanmış olan gruplardan benzer olanların bir araya gelmesi ve bir sıradüzen (hiyerarşi) oluşturulması, toplumsal tabakalaşma olarak ifade edilir. Kıraathaneler bu ayrışımı engeller; sınıf farkını yok sayarak bilgi ve kültür alışverişini öne alan, önemli şahsiyetler yetiştiren mekanlardı.

Kıraathanelerin isim kökeni, “okumak” anlamına gelen “kıraat ”ten geliyor. Aynı zamanda “okuma salonu” ya da “okuma evi” olarak da anılan kıraathaneler, Osmanlı döneminde halkın bir araya gelerek, gündelik olaylardan haberdar olduğu, sosyalleştiği, sanattan bilime bilgi alışverişi yapmak için buluştuğu yerlerdi. Kıraathanede fenden sanata, ticaretten siyasete her türlü gelişme ve haber, kıraathanelerde ortak konulardan olurdu. Dönemin tanıkları bu yönden kıraathaneleri üniversiteye benzetir; kimi zaman edebiyat eserleri kitlesine ulaşırdı, kimi zaman memleket meseleleri konuşulurdu.

Bu mekanlarda gazetelerin okuryazar olmayanlara okunması sayesinde haberler, toplum tarafından yorumlanır, tartışılırdı. Aynı zamanda okuma kültürünün gelişmesinde kıraathanelerin çok büyük katkıları olurdu. Bu okuma salonlarında sadece gündelik sohbet edilmez, bilgi paylaşılır; şiir ve kitap okumaları yapılırdı. Karagöz, orta oyunu, hokkabaz ve milli oyunlar gibi geleneksel sahne sanatları da kıraathanelerde yer alırdı. Yazar, şair, gazeteci, edip, aşık, meddah... Eski dönemlerden beri edebiyatçıların, siyasetçilerin, sanat erbabının, akademisyenlerin, esnafların, ilim erbabının, din adamlarının, protokolün uğrak yeri olan kıraathaneler; edebiyat, sanat ve müzik alanlarında gelişme yaşanmasını da sağlardı. Burada, şairler şiirlerini yayınlamadan önce dostlarına okurdu; aydınlar gündemle ilgili konulardan konuşur ve fikir paylaşımı yapardı. Edebiyat ve sanat alanında en ünlü yazarlar, ressamlar, ses sanatçıları bu mekanlardan doğmuştur.

Sözün kısası, geçmişte kıraathanelerin büyük bir sosyal ihtiyacı karşıladığı gerçeği saklanamaz. Günümüz kafeleri bu ruhu yakalayamamış, sadece pasta hane, çay, kahve mekanları olarak genele değil bireylere hitap etmektedir. Kıraathanelerin verdiği samimi ruhu yeniden yakalayabilmek için günümüzde kültür sanat evleri oluşturulmuştur. Memleketimize, şehrimize hizmet eden değerli şahsiyetlerin bilgi ve tecrübelerinden faydalanabilecek sohbet salonları; kültürümüzü yaşatacak ve gelecek kuşaklara aktaracak kültürel etkinlik alanları; ilimiz sanatçılarını destekleyecek sanat etkinlikleri yapılıp şehrimizin tanıtılması ve bu alanda sanat üretecek atölyeler oluşturarak üretmeyi teşvik edecek; akademisyenlerimizin bilgilerinin icrası için salon, tarihçilerimizden ilimiz tarihi ve halk ozanlarımızdan söyleyişleri icra edebilecek kültür sanat evleri, kıraathaneler ruhunu yeniden canlandırır diye düşündüm.

Bu mekanlarda dini, milli ve ahlaki değerlerimizin korunarak sosyal ve kültürel kimliğimiz oluşacaktır. Sanatın her alanında yapılacak çalışmalar, üniversite öğrencilerimizin katılabilecekleri, çay ve kahvelerini içip dinlenip ilgi alanlarına yönlenip yeni fikirlerle katkı sağlayacak güvenilir ortam oluşturacaktır. Şehrimizde haftanın yedi günü hizmet verecek böyle bir ortama sahip olmak şehir olmaktır. Her yaş grubunun rahatça sosyalleşebileceği bu mekanlar, değerlerimize değer katmayı sağlayacak ve toplumsal ayrışmayı engelleyecektir.

Siz ne dersiniz?

Saygılarımla, hoşça kalın.

Acım ızdırabım çıkan sesim

Bölünmüş yollarım perde perde

Parmaklar şahit çaresiz derde

Sonsuz karanlıkta gidiyorum

Duyun diye feryat ediyorum

Beni taşıyan yalnız bir kamış

Ateşler dokunmuş karış karış

Ey kamış sandım beni dinlersin

Oysa sen de benimle inlersin

Koparıldın dalından budaktan

Can buldun dokununca dudaktan

Aşıkların yolu senin yolun

Aşk ateşine sarılmış kolun

Anlıyorum inlemen derinden

Deldiler gövdeni yedi yerden

Gök mavisiz güneşsiz yurdunda

Kimleri bıraktın ki ardında

Sırrın görünmez saklı içinde

Çile derlersin farklı biçimde

Neden ağlar doğarken bebekler

Susmak için kavuşmayı bekler

Üflenecek elbet sûra nefes

Bayramdır uzaklardan gelen ses

Sonbaharda sazlıktan biçildin

Bil ki dokuz boğumdan seçildin

Ey kamış sen Ney'sin bende nefes

Birlikteysek çıkar bunca ses

İSHAK PEKGÖZ

02.12.2024

Yürüyordum gecenin, sonsuz derinliğinde

Karşılaştık seherin, dingin serinliğinde

Kimseler bakamadı, sen gibi gözlerime

Cümleler kifayetsiz, sen bakma sözlerime

Kayboldum varlığında, sabah aydınlığında

Aynı kelimelerle yazılmış kaderimiz

Geride kaldı onca, derdimiz kederimiz

Sen bana gelmesen de ben sana geliyorum

Sonunda yanmak var, inan ki biliyorum

Kayboldum varlığında, sabah aydınlığında

Nasıl girdin sevgili, gözlerimden içeri

Doldurdun kalbimdeki sana ayrılan yeri

Silindi yollarında, yazılarla çizgiler

Seni sesleniyor, tüm türküler ezgiler

Kayboldum varlığında, sabah aydınlığında

Sessizce yükselirken, karanlıklar kaçıyor

Bülbüller heyecanlı, tek tek güller açıyor

Boyadın bulutları, turuncuya sarıya

Beyaz kattın indirdin, mavileri yarıya

Kayboldum varlığında, sabah aydınlığında

Senle geçen zamanı, almak isterim geri

Unutma ne olursun, buluştuğumuz yeri

Şahit olur mu bilmem, serin esen rüzgârın

Gelecek misin çıksam, aynı vakitte yarın

Kayboldum varlığında, sabah aydınlığında

                                            İshak PEKGÖZ

                                   (telif hakkı bulunmaktadır)

Güven, insan ilişkilerinin olmazsa olmazıdır. Ailemizden başlayarak, arkadaş çevremize, iş yerimize ve hatta devlet yönetimine kadar her alanda güven ararız. Güven, sosyal dokumuzun en kritik bağlarından biridir. Peki, bu kadar önemli olan güven nasıl inşa edilir ve nasıl sürdürülebilir?

Güvenin temelinde, karşılıklı saygı ve dürüstlük yatar. Bir kişiye güvenmek, onun sözlerine ve eylemlerine inanmak demektir. Güven, zamanla ve tutarlı davranışlarla inşa edilir. Bir kez sarsıldığında ise, onu yeniden kazanmak oldukça zordur.

Toplumsal güven, bireylerin birbirleriyle ve kurumlarla olan ilişkilerinde belirleyici bir faktördür. Güvenli bir toplumda insanlar, birbirlerine ve sisteme daha fazla güvenirler. Bu, iş birliğini ve toplumsal uyumu artırır. Güvenin olduğu yerde, insanlar risk alır, yenilikçi olur ve toplumun ilerlemesine katkıda bulunurlar.

Ancak güven, kırılgan bir yapıya sahiptir. Yalan, dolandırıcılık, adaletsizlik gibi unsurlar güveni kolayca zedeler. Güvenin zedelenmesi, toplumsal çatışmalara ve huzursuzluğa yol açabilir. Bu nedenle, güveni korumak ve güçlendirmek, her bireyin ve kurumun sorumluluğundadır.

Günümüzde teknolojinin hızla gelişmesiyle birlikte, sanal ortamda da güven meselesi ön plana çıkmaktadır. İnternet üzerinden yapılan alışverişlerden, sosyal medya etkileşimlerine kadar her alanda güven arayışı devam etmektedir. Sanal güven, gerçek dünyadaki güven kadar önemli hale gelmiştir.

Sonuç olarak, güven, toplumun sağlıklı işleyişinin anahtarıdır. Güvenin olduğu yerde, toplumlar gelişir, ekonomiler büyür ve insanlar huzur içinde yaşar. Güveni inşa etmek ve korumak, her birimizin üzerine düşen en önemli görevlerden biridir.

Güven

Sessiz bir sözleşme, görünmez bir köprü,

Kalpten kalbe uzanan.

Bir şarkıdır yürekten söylenen,

Her nota bir duygu, her ses bir dokunuş,

Melodisi huzur, sözleri sevgi olan …

                                          İshak Pekgöz

Hepimiz mum ve mum ışığını yakinen biliriz. Mum kullanmayı hayatımızın olağan bir parçası olarak algılamışızdır ki fitiline bir kibrit çaktığımızda onun nasıl yandığını, yandıkça katı kısmının nereye gittiğini düşünmeyiz bile. Tarihi çok eskiye uzanan mum ışığının adeta büyülü bir gücü vardır. İnsanda romantik duygular uyandırdığı gibi, tüm dinlerde ruhani bir yeri vardır. Ayin ve adakların vazgeçilmez malzemesidir. Edebiyatımızda şairlerin şiirlerine konu olmuş sevdalar onunla anlatılmıştır. Mum, tarihin ilk icatlarından biridir. Mumun yapısında iki ana eleman vardır: Birincisi yakıt görevini gören bir çeşit balmumu, ikincisi de emici özelliği olan bir çeşit sicim, yani fitil. Fitilin emici özelliği çok önemlidir. Çünkü mumun yanma sırrı burada gizlidir işte fitil de mumun üst kısmında alevden dolayı eriyen bal mumunu emerek üst kısmına taşır ve bu bölgede yanmanın devamını sağlar, yani burada asıl yanan ve ışığı veren fitil değil bal mumunun kendisidir. Bizi doğrudan ilgilendiren karanlığı aydınlatan ışığı olmuştur, olmayanda devam etmektedir.

 Mum konusu ne alakadır dediğinizi duyar gibiyim. Bizim açımızdan mum ve ışığı budur. Lakin mumun açısından bakacak olursak durum hiç de bu kadar hafife alınacak, romantik bir hal olmadığını fark edeceğiz. Kendisini oluşturan kendi içerisinde en önemli bir parça olan fitiline sarılarak ayakta kalma mücadelesi verse de ne yazık ki yine kendi fitilinden yanarak erimeye mahkûm kalmaktadır. Yandıkça kendisini yakan yaktıkça kendi yok olan bir nesne. Yanışını dikkatli seyrederseniz göz yaşları gibi akan mumun yok olmamak yanmamak için fitiline sarıldığını hissedersiniz. En belirgin tepkisi alevinin titremesidir. Öyle bir derde düçar olmuş ki kendini oluşturan yine kendisini yok eden durumdadır.  Derler ya “mum dibine karanlıktır " gerçekten doğru bir söz. Etrafı aydınlatır mutlu eder ama dibine ışığı düşmez. Kendi açısından tükeniş sonu karanlıktır. Mum feryadını, yalvarışını, ızdırabını, dışarıya sessizce siyah is atarak anlatır. Aydınlatmak için yanması gerekir bunu kendisi de bilir. Sonunda diz çökmüş boynu bükük siyah uçlu fitili yerle bir olmuş bedenine bakmaktadır.

MUM MİSALİ

Ben beni yakar gördüm

Sarıldım içimdeki özüme

Engel olamadım

Göz yaşı gibi eriyen akan yüzüme

Yâ Rab! nasıl bir sınav ki bu

Beni benle bitiren

Doymaz aydınlığıma

Mutlu olmak için ellerde götüren

Ne sırlar yüklendi üzerime

Nelere şahit oldum bu halde

Dualarım duvarlara boyandı

Bunca çabam nafile

Sessiz feryadımı siyah is ettim

Yâ Rab! kimseye verme böyle bir acı

Karalar bağladım, ben bittim, pes ettim

İster isimle yazın ismimi ister duvarlara çizin resmimi.

                                                        İshak Pekgöz

Özlemini çektiğimiz mekanların başında, uzun bir geçmişe sahip kıraathaneler ve sanat evleri gelmektedir. Belirli bir sürekliliğe sahip olan kıraathaneler, toplumun geleneksel kurumlarından birisi olmuştur. Kıraathaneler kendi özelliklerine sahip içinde bilimi, sanatı, eğitimi yetiştiren kültürel bir değerler toplamıdır.

Bu mekanlar tarih boyunca sanatçının yaşam biçimi haline gelmiş ve toplumsal gerçekliğin öznesi olarak sanatçı için önemli bir rol oynamıştır. Topluma yön veren kıymetli sanatçılarımız bu mekanlarda iz bırakmışlardır. Sanatçılar; resimlerinde, şiirlerinde, müziklerinde ve hatta performans sanatlarında bu ortamlardan esinlenerek eserler üretmişlerdir. Ressamlar ve fotoğrafçılar için ilgi çekici yerler haline gelmiştir. Kafe ve kıraathaneler, sanat ve sanatçılar için önemli bir sosyal ve kültürel altyapı sağlamaktadır. Sanatı, sanatçıyı, sanat sevenleri bir araya getiren; sanatı yaygınlaştırarak, koruyarak ve destekleyerek toplumun kültürel zenginliğini artıran nadide mekanlardır. Sanatçılar arasındaki alışverişi ve iş birliklerini teşvik ederek yeni eserlerin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Bununla birlikte, teknoloji ve yaşam biçimleri değiştikçe kıraathanelerin ve kafelerin rolü de zaman içinde değişmiştir.

Bu kültürel mekanlar sanatın desteklenmesi ve yaygınlaştırılmasında önemli bir rol oynamaktadır. Bu mekanlarda zaman geçirmek, yeni fikirlerin doğmasına ve sanatsal ilhamın artmasına yardımcı olmaktadır. Sanatçılar çeşitli insanlarla etkileşime girmek, farklı kültürlerden gelen insanları gözlemlemek ve onların hikayelerini dinlemek, sanatçılar için yeni perspektifler ve ilham kaynakları sunmaktadır. Bu mekanlar yerel sanatçıların eserlerini sergileyebileceği veya küçük performanslar düzenleyebileceği mekanlar olarak yapılmalıdır. Sanatçılar bu mekanlarda eserlerini geniş bir kitleye tanıtma ve geri bildirim alma fırsatı yakalamalıdır. Sanatçılar, diğer sanatçılarla veya sanata ilgi duyan insanlarla birlikte üniversitemiz başta olmak üzere tüm kurumlarla bilgi alışverişi içerisinde olmalılar. Akademisyenlerimizin engin bilgilerinden, kültür elçilerimizin hoş sohbetlerinden yararlanılmalıdır. Öğrencilerimizin bilgiye ve kaynağına kolayca ulaşması eser sahibiyle birebir sohbet etmesi yeni ufuklar açacaktır.

Bu mekanlar, edebiyat ve bilgiye erişimi arttırarak okuma alışkanlığının yaygınlaşmasına katkıda bulunacaktır. Birçok sanatçının yetişmesine vesile olacaktır. Burada yapılan sohbetler, fikir alışverişleri ve tartışmalar kültürel zenginlik kazandıracaktır. Bu sayede bireylerde sanat ve estetik haz olgusu ortaya çıkmaktadır. Bu mekanlar sakin ve huzurlu bir atmosfer sunarak yoğun bir çalışma temposuna ara verip zihinsel olarak dinlenme ortamı sağlayacaktır.

Şehir kültürünü en çok etkileyen faktörlerin başında o kentin fiziksel, sosyo-ekonomik, kültürel ve tarihsel özellikleri gelmektedir. Medeniyetin yansımalarına daha çok şehirlerde rastlanır. Sanat ve edebiyat ürünlerinin üretildiği mekânlar öncelikle şehirlerdir.

“Nâgehân ol şâra vardım

Ol şârı yapılır gördüm

Ben dahi bile yapıldım

Taş u toprak arasında”

Hacı Bayram-ı Veli, bu dörtlüğünün yer aldığı şiirinde inşa edilmekte olan bir şehre ansızın vardığında, bir yandan şehir yapılırken kendi varlığının da yeniden yapılanıp varlık kazandığını söyler. Şehrin mimarisinde mabetler, hanlar, kervansaraylar, iskân yerleri, pazar alanları, caddeler, sokaklar ve benzeri daha nice yapılar yer alırken sanat ve edebiyat ürünleri, bu ürünleri oluşturan değerler ve oluştuğu mekanlar yok sayılamaz.

Şiir insanda coşku uyandırır ve duygularına hitap eder. Şiir için en önemli parçalar imge, çağrışım ve sezgidir. Şiirde etkili söyleme ve ahenk önemlidir.

Hangimiz hayatımızda hüzünler, ayrılıklar, özlemler, yalnızlıklar yaşamadık ki? Muhakkak hayatın bizi yorduğu, bunalttığı zamanlar olmuştur.

Nasıl ki sıcağın bizi yaktığında serinlik, soğuktan üşüdüğümüzde sıcak bir ortam ararız ya; hayat inat edercesine çaresiz bıraktığı anlarda tutunacak bir şey ararız: İşte o şey şiirdir.

Hayatımızda yer eden alışkanlıklarımızdan dolayı, yanından geçip de göremediğimiz; varlığını fark edemediğimiz ayrıntılara, küçük detaylara şair dikkatimizi çeker. Çünkü şiir yaşadığımız dünyanın güzelliklerine yeni güzellikler katmakta, yaşamı bizim için daha renkli, daha güzel ve daha anlamlı kılmaktadır.

Bazen bir hayvanın rengini, sesini, yaşadığı acısını; bazen bir çiçeğin rengini kokusunu, birbirinden farklı dokusunu; bazen çocukluğumuzda altında oynadığımız, yer yer saklanıp ağladığımız bir ağacın kesilmesini, mahallemizdeki binaların, sokakların, yürüdüğümüz yolların, ahşap harap penceresinden bakan amcanın sesini… vs. kısaca içinde bıraktığımız hatıraların, anıların, dostların ve dostlukların, aşkların kaybolduğunu bize şiir haber verir. Bazen hayatın bu telaşı, bir yabancı gibi olduğumuz şehirde, kalabalıklar içinde yalnızlaşarak varlığımızı yitirdiğimizi haber verir... Yalnızlık demişken Günümüzün Yalnızlığı isimli şiirim paylaşmak isterim.

GÜNÜMÜZÜN YALNIZLIĞI

Yüksek katlarda

Tüm şehir apartmanlarda

Bedenler görülmez sokaklarda

Sel olmuş akan, baştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet

Sen kimsin

Binler içinde birsin

Girdap içinde dönüyorum dersin

Endişeden, korkudan örülü duvarlar

Ruhu alınmış, taştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet

Bir damlasın düşen

İnsan olmak için pişen

Hiçliğini bilmek mi endişen

Merhaba, günaydın, selam, yoktur başka kelam

Dört mevsimin dördü de kıştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet…

Hayatımızda her şey sıradanlaşırken, bırakın küçük detayların kaybolmasını, çok büyük felaketleri bile görmez oluruz. Bombalar altında ölen onca insanlar, inleyen yaralılar, sadece birer sayıdan ibaret gelir. Şiir bunların birer sayı olmadığını haber verir. Kısaca şiir, okuyucusunu silkeleyip uyandırır.

Şairin sezgisi ve dilin gücü şiirin kendisidir. Şairi var eden, dokunulmaz kılan, etkileşim alanını sınırsızlaştıran dilidir. Şair bir söz söyler ama çok söz anlaşılır.

Şair bir şeyi anlatmaz. Şair duyurur, hissettirir. Şair insana dokunur. İnsanla temas kurmanın yolunu arar. Okuyucu karşısında öyle bir iç dünya yaratır ki; okuyucu o dünyaya girmekle kalmaz, o dünyayı yaşar ve kendisinden de birçok detay bulur. Yahya Kemal Beyatlı’nın “Şiir, düşünceyi duygu haline getirinceye kadar yoğurmaktır.” Sözü işin özü. Hoş çakalın.

Bugün beni çok mutlu etmiş olan yaşadığım bir güzelliği sizlerle paylaşmak istiyorum. Öncelikle okula beni davet edip kültür ve sanat adına şiir sohbeti yapmak için öğrencilerle buluşturan başta çok değerli okul müdürü Sayın Atila Şenol Bey ve müdür yardımcısı Sayın Ayşe Atak hanımefendi olmak üzere, birbirinden kıymetli Sayın Mustafa Baymış, Sahire Dinç ve Hayriye Kutlu öğretmenlerime büyük bir içtenlikle teşekkür ediyorum. Bu güzelliği yaşamama sebep olan çok değerli öğrencilerimize de şükranlarımı sunarım.

Bir şair için dinleyicileriyle buluşmak şüphesiz çok önem arz eder ama pırıl pırıl öğrencilerin böylesine heyecanlı ve şiire meraklı olduklarını görmek mutluluğumun yanında beni gerçekten çok onore etti.

Şüphesiz her sanat dalında olduğu gibi şiirde kültürel ve entelektüel bir faaliyettir. Muhakkak ki okullarımızda bu faaliyetlerin yapıldığı en önemli yerlerdir. Öğrencilerle yaptığım şiir sohbetinde şiirin yeşermesi için gerekli iklimini öğrencilerin sorularında, heyecanlarında ve gözlerindeki neşede gördüm. Bu güzel iklimi oluşturan öğretmenlerimizin olması bende de şiir adına yeni ümitler yeşertti. Bu buluşma sonunda ilham kaynağı oldukları şiirimi kendilerine hediye ediyorum. Hoşça kalın, şiirle kalın.

(…)

Sonbaharda gördüm kelebekleri,

Uçuşan turuncu mavi renkleri,

Belli ki dokunmuş şefkatli eller,

Sevgiyle beslenmiş küçük gönüller,

Çiçekler sundular sınıf dolusu,

Her bir çocuk birer şiir doğrusu.

08.11.2023

Tabiat, yılın bu ayları yeşilin tonlarıyla bezenmiş sıcak ve hareketli bir görselden; kızıl, kahve, sarı renklere ve canlılığını kaybetmiş suskun, üzgün bir hale dönüşür. Bu bana iki gerçeği hatırlatır: ayrılık ve ölüm. Bugün sizlere unutamadığım bir ayrılıktan bahsetmek istiyorum.

Henüz on yaşındaydım. Babamın gurbetten memlekete izinli gelişi evimizde bahar havası estirirdi. İçimdeki heyecan uçan kuşa benziyordu. Tamir edilen avlu duvarları, süslenen odalar, boyanan kapı ve pencereler, mutfaktan gelen koku ve sesler… Babamın gelmesiyle her tarafı saran mutluluk ve neşe içinde herkes bir yere koşturuyordu. Eş dost ve akrabaların ziyaretleri, baharı yaza dönüştürüyordu.

Nitekim sayılı gün biterken, ortam durgun ve suskun bir hale dönüşüyordu. Yarın o gündü: baharın yaza, yazın ise yerini sonbahara bıraktığı gün. O günün gecesi asla uyku tutmazdı, başımı yorganımın altına gizleyerek yarını yaşardım. Hıçkırarak, iç çekerek ağlardım. Sabah olmuştu ve gün aydındı ama bizim evde her şey sönük… Hareket saati belli, zaman son hızla koşuyor inat edercesine; boyunlar bükük, saate bakıyor gözler, akrebine yelkovanına sövercesine… Hazırlandı valizler kahve ve sarı renklerde, uğurlamak için gelenler suskun, kuşlar ötmüyordu direklerde. Büyük sessizliği bozan o ses: “Yolcu yolun da gerek…" Omuzlarımız düşük, başımız eğik, hazanda dalından dökülen yapraklar misali gözler yerde. Umudumuzdu gelecek yıl yeniden kavuşmak. Bir ayrılık daha başlamıştı arabanın geride bıraktığı toz bulutunda saklanarak. Duyduğum tek ses rüzgarla birlikte kayıp giden yaprakların sesiydi, yüzümde hissettiğim babamın nefesiydi.

Bunun için sonbahara hüznün ve ayrılığın mevsimi demişler. Ben de öyle diyorum. Sonbahar rüzgârının yerlerde sürüklediği dalından kopmuş sararan bir yaprak gördüğümüzde, hangimize ölümü ve ayrılığı hatırlatmaz ki? Her mevsimin tadını alın.

Hoşça kalın.

Birçoğunuzun bildiği üzere şiirle birlikte resim sanatıyla da meşgulüm. Birçok kez sanat galerilerinde bireysel ve karma resim sergileri açma imkânı buldum. Siz değerli okurlarıma, resim nedir ve resim ne anlatır sorularını kendimce cevaplama gereği hissettim.

 Resim: herhangi bir yüzey üzerine çizgi ve renklerle yapılan, hemen her tür malzemenin kullanılabildiği bir anlatım tekniğidir. Resim yapma sanatıyla meşgul kişiler “ressam” olarak adlandırılırlar. Bende alaylı bir ressamım.

Resim sanatı kişinin hem duygularını hem düşüncelerini hem de hayallerini farklı renk tonları ile estetik noktaları da dikkate alarak çeşitli zeminlere kalem ve boya çeşitleri ile aktarmasıdır. Resim sanatı tarih öncesi çağlardan bu yana insanların kendini ifade etme biçimidir.

İmgelerle kurduğumuz ilişki ilk çağlardaki mağara resimlerine kadar dayanmaktadır. Resimler özellikle insanların okuma-yazma bilmediği dönemde iletişim için kurdukları başlıca yol olmuştur. İncil’in herkes tarafından okunamadığı dönemde İncil’in emirleri kilise duvarlarına yapılan resimlerle anlatılmıştır. Uygarlık tarihi boyunca resimle iletişim kurmak, duyguları ifade etmek, algı operasyonları yapmak insanlara daha kolay gelmiştir. Resim sanatının gelişmesi de bu durumla ilgilidir. Görsel iletişim insan için yaşamsal öneme sahiptir. Çağdaş yaşamda karmaşık bilgiler hızlı algılanabilir görüntülere ve işaretlere dönüşmüştür. Günümüzde rastlamamamızın imkânsız olduğu reklam, trafik levhaları ve işaretler bize sürekli komutlar verir ve davranışlarımıza yön verir. Çevremizdeki sayısız imgeler gibi resim sanatının da insanın bilinçaltı üzerinde göz ardı edilemeyecek bir etkisi vardır. Resim sanatı insanın iç dünyasındaki gizli duyguları harekete geçirebilir, fark etmesini sağlayabilir. İnsan psikolojisi üzerinde terapi görevi görebilir. Bu özelliği ile resim psikolojik danışmanlıkta çok kullanılan bir yöntem olmuştur.

Sonuç olarak, hayatımıza daha bilinçli uyarlandığında bize pek çok olumlu fayda sağlayacaktır. Bu konuda farkındalığımızı arttırmalı ve resim ile daha yakın ilişkiler kurmalıyız. Resim bize göremediğimiz, fark edemediğimiz gerçekleri fark etmeye sürükler ve haber verir. Sanattan uzak toplumlar da sosyal sorunlar büyüyerek artmaya devam edecektir…

Pablo Picasso’nun “Sanatın amacı, ruhumuzu, gündelik hayatın tozlarından temizlemektir.” Sözü çok şey anlatır.

Sanat dolu günler diliyorum.

Hoşça kalın.

Bunlardan bazılarından haberimiz oluyor. Bazılarını ise icracıları basınla ve kamuoyu ile paylaşmıyorlar, 

Aksaray Cumhur ittifakı Ankara'da olduğu gibi Aksaray'da da büyük bir uyum içerisinde çalışmalarını yapıyorlar. Ak Parti Milletvekilleri MHP Milletvekili Ramazan Kaşlı'yı takdir ederlerken, Ramazan Kaşlı tarafından da Ak Parti Milletvekilleri takdir ediliyor. 

Son zamanlarda Aksaray'ın yönetiminde yapılan değişiklikler de takdire şayan

Sayın Aksaray Valisi Mehmet Ali Kumbuzoğlu, olağanüstü samimi, işine odaklanmış, iyi işler yapma çabasında yapmacık tavırları olmayan bir idareci.Umuyorum ki çok güzel işler başaracak.

Aksaray İl Özel İdaresi Genel Sekreterliği görevini vekaleten yürüten Vali Yardımcısı Sayın Hakan Kılınçkaya'da geçmişi başarılarla dolu, geleceğinde de başarılı işler yapacak bir mülki idare amiri. 

Göreve başlamasından bu yana çok kısa bir süre geçmiş olmasına rağmen Aksaray'ın önemli meselelerini yerinde görmüş ve çözümü noktasında gerekli çalışmaları başlatmış. 

Yıllardır kimsenin kapağını kaldırmadığı Zığa Kaplıcalarında yarım kalmış olan Termal otel inşaatını yerinde incelemiş ve meselenin çözümü konusunda çalışmalara hemen başlamış, takdir, tebrik ve teşekkür ediyorum. 

Sayın Vali'den ve Sayın Genel Sekreter'den benim bir talepim daha var. 

İhtiyaç yokken hangi mantıkla yapıldığını da bir türlü anlayamadığım ve hemen hemen hergün önünden geçtiğim "İl Özel İdaresi Yurt Binası" nın da bir an evvel kurtarılması, kurtarılması diyorum çünkü bina dıştan viraneye dönmeye başlamış, görenlerin yalancısıyım iç tefrişatının yatak, çalışma masası gibi mobilyaların ise çoktan çöp olduğu ifade ediliyor. 

Çözümü noktasında en kısa sürede çalışmaya başlanılacağına inancım tam.

Bu ekip siyasetçisi ve idarecisi ile milletin parasının heba olmasına göz yummaz. 

Güzel işlerin devamı ve milletin kalbine imzanızı atmanızı temenni ediyorum.

Hoşçakalın 

Yaşadığımız şu zamanda insanın insanla ve toplumla tamamen samimiyetsiz ilişkileri yüzünden git gide daha da yalnızlaştığı bir gerçektir. Vekilimiz Cengiz Aydoğdu Beyefendinin siyasi yönü yanında ilmi çalışmaları ve eserleri de dikkat çekmektedir. “Yalnızlık Muhatab İster” adlı kitabında bahsettiği gibi “Ne var ki belirli bir ceht ve gayret sonucu şahsiyetini inşa etmiş insanların, gündelik gidişatın plastikleştirdiği insanlarla iletişim kurması çok zor, belki de imkansızdır.”i sözleri plastik insanlar tanımını ondan ödünç alarak en güzel izahı yapmış oluruz.

İçinde yaşadığımız toplumda ne yazık ki ikili ilişkiler bozuldu, sahteleşti ve insanların birbirine güvenleri kalmadı. Hatta kalabalıklar birçok korkuyu beraberinde getirdi. Oysa kalabalıklar içinde yalnız olmak, kalabalıklar arttıkça yalnızlaşmak şehir hayatında kaçınılmaz bir gerçektir. Bu yalnızlık bazılarını olumlu bir şekilde etkileyebilir… Belki de bir sanat eserinin doğuşuna vesile olabilir. Bireyin yalnızlıkla kendi varlığını, varoluşunu sorgulayarak kendisini tanımasına vesile olabilir. Ancak olumsuz etkilediğinde kendisine, çevresine ve topluma zarar verme potansiyeli doğacaktır. Toplumsal değerlerimizi hiçe saydığında plastik insan olma sonucu kaçınılmazdır.

Yalnızlığın beni sardığı bir anda yazdığım bir şiirimi siz değerli okurlarımın beğenisine sunmak istiyorum.

YALNIZLIK

Yüksek katlarda

Tüm şehir apartmanlarda

Bedenler görülmez sokaklarda

Sel olmuş akan, baştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet

Sen kimsin

Binler içinde birsin

Girdap içinde dönüyorum dersin

Endişeden, korkudan örülü duvarlar

Ruhu alınmış, taştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet

Bir damlasın düşen

İnsan olmak için pişen

Hiçliğini bilmek mi endişen

Merhaba, günaydın, selam, yoktur başka kelam

Dört mevsimin dördü de kıştan ibaret

Bu ne yalnızlık bu ne rağbet

21.10.2023

Öncelikle insan olabilmek, insan kalabilmek ve insan olarak ölebilmek için ilişkilerimizin gerçek, samimi ve güzel olması dileklerimle. Allaha emanet olun.

i Yalnızlık Mubatab İster, Cengiz Aydoğdu, s.23

Aksaray Belediyesi’nin geleneksel hale getirdiği ve her yıl yüz binlerce ziyaretçiyi buluşturan Aksaray Kitap Günlerinde yazar olarak ben de vardım. Söyleşime başlamadan önce fuar alanına girdiğimde oradaki atmosfer bana baharın gelişiyle yeniden canlanan, rengarenk bezenmiş ve misler gibi kokan bir çiçek bahçesini hatırlattı. Duyduğum uğultu ise stanttan standa koşan çocukların heyecan dolu sesleri… Bu sesler çiçekten çiçeğe uçan kelebekleri, arıları, kuşları hatırlattı. Oldukça güzel bir tabloydu.

Susamış gönüllere su gibi gelen bu hizmete imza atan başta Başkanımız Dr. Evren Dinçer Bey olmak üzere emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. Bu vesileyle Yunus Emre’yi yad edelim.

YUNUS’UN YOLUNDA

Toprağımda izin gördüm,

Yolumuzdur senin yolun.

Nurla kaplı yüzün gördüm,

Yolumuzdur senin yolun.

Sen gönlünü açar oldun,

İnci mercan saçar oldun,

Sırdan sırra uçar oldun,

Yolumuzdur senin yolun.

Hacı Bektaş yolun açtı,

Taptuk Emre kolun açtı,

Ay kalbinde dolun açtı,

Yolumuzdur senin yolun.

Şairlerin pîrisin sen,

Hak yolunun erisin sen,

Erenlerin birisin sen,

Yolumuzdur senin yolun.

Halkın varı yoku sensin,

Heybemdeki doku sensin,

Alıçtaki koku sensin,

Yolumuzdur senin yolun.

Gönüllerde bir Yunus var,

Derya değil okyanus var,

Bilinecek bir husus var,

Yolumuzdur senin yolun.

İbrik suya koşar gördüm,

Asa elde yaşar gördüm,

İlim irfan taşar gördüm,

Yolumuzdur senin yolun.

İshak der ki pîrim Yunus,

Gidilecek yerim Yunus,

Allah birdir derim Yunus,

Yolumuzdur senin yolun.

Devam eden kitap günlerini bir fırsat bilelim. Kitaplarla tanışarak göremediğimizi bize haber veren kelimelerin sırrına erelim. Sağlıcakla kalın.

Sevgili okurlarım, bugün sizlerle bir şiirimi paylaşmak istedim, yalnızlığın ve çaresizliğin beni sardığı bir anda yazdığım…

YÜRÜYORUM

Yürüyorum yalın ayak

Yıldızlara tutunarak

Gök ağlıyor yer ıslak

Dökülüyor üzerime hazan yaprakları

Örtüyor bastığım toprakları

Karanlıkta kayboldu izlerim

Gün doğumunda gözlerim

Açılsın gökyüzü perde perde

Kaybolan ümidim nerde

Bak Ne ses var ne duman

Alıp götürmekte zaman

Dur gitme de geri döneyim

Fırsat ver bir daha deneyim

Topladım solmuş gülleri

Seni anlatıyor dilleri

İsterim bir yetim duasında ansın

İçimi aydınlatan bir ışık yansın

Baharın ruhundan üfleyin kışıma

Bakmayın kışa benzeyen yaşıma.

                                             11.10.2023

Yalnızlıklarla karşılaşırız hayatımızın bir yerinde, hüzünlü geçse de günlerimiz, bize çorba sunup elimize bir çatal verse de hayat yine de ümidimizi kaybetmemeliyiz.

Kalan ömrünüzün, geçenden güzel olması dileğimle.

Kabul ediyorum çok büyük bir deprem vurdu ülkemizi ama bu canların hepsini deprem almadı. Bizim aç gözlülüğümüz aldı canları. Daha çok kâr elde etmek isteyen müteahhitler, arazisi daha değerli olsun beklentisi ile çarpık yapılaşmaya göz yumanlar, falanca büyüğe iyi görünmek için her istenilene evet diyen yetki sahipleri. Ve daha aklıma gelmeyen ahlaki çöküşümüzün bir çok figüranı nedeniyle can kayıpları bu kadar yüksek oldu. Artık “Vatan, Millet, Sakarya” sosyal medyada paylaşılan birer ütopya haline geldi. Kurtuluş savaşında vatan için savaşan Türk Milleti değiliz artık. Bunu bu depremde de gördük, bundan önceki depremde de. Hatta deprem olunca yağma yapılırken, fırsat bu fırsat deyip ekmeğin, suyun fiyatını üçe çıkartırken, ne zaman kriz olsa bunu fırsat olarak görürken de gördük. Dolar yükselince stok yapan marketlerde gördük, ev kiralarını fahiş oranda artıran ev sahiplerinde gördük, işçinin emekçinin parasın göz diken patronlarda gördük.

Gördük oğlu gördük te hala ders almadık. Zamanında ülkemizi işgal etmeye gelen ülkeler bu gün bize yardım ediyorlar. Onlar farkında artık kurtuluş savaşındaki inanca ahlaka erdeme sahip bir millet olmadığımızı. Bu gün kendi kendimize yaptığımız düşmanlığı, hiçbir ülkenin yapamayacağının farkında. Her felaket olduğunda bu bize ders olsun bir daha böyle bir şey yaşamayacak diyoruz ama yine vicdan kefesinde ahlakımız yerine yine cüzdanlarımız öne çıkıyor.

Bu kelimeleri yazmak inanın canımı çok yakıyor ama kendi kendimize vicdan muhasebesi yapalım. Bir konuda kazanç sağlamak için hiç araya birini sokup sokmadığımızı düşünelim. Bir iş için, ihale için, hibe için. Deprem sırasında herkes canıyla uğraşıyor sen neden bahsediyorsun diyenleri duyar gibiyim. Depreme, sele, doğal afete engel olmayız ama bunlar olduğunda bizi koruyacak etik tedbirleri yapmak bizim elimizde. 6 Şubat’taki deprem kaçınılmaz bir olay fakat şehirlerimizdeki yapılar sağlam olsaydı bu gün belki can kaybı yüzde biri kadar olurdu.

Televizyonlara bakamıyorum, felaketin boyutuna yüreğim dayanmıyor. Geçmiş olsun ve başın sağ olsun Türkiye’m. Ama vicdanımızdaki büyük depreme artık dur diyelim ki son kez bir doğal afetten vicdan azabı.

Güvende ve Esen kalın….

Ülke gündeminde cumhur ittifakı ve millet ittifakı olmak üzere iki merkezli bir seçim atmosferi olmakla birlikte, Aksaray’da bireysel bir yarış başladı. Partiler arası bir yarış olduğu kadar her partinin kendi içinde de kim aday olacak yarışı da oldukça dikkat çekiyor. Tabi bu benim aklıma bu seçimin, seçmen yararına değil de, daha bireysel fayda için olduğu fikrini getiriyor. Tıpkı şarkı bitene kadar sandalyenin etrafında dönerek oynan oyun gibi. Ortadaki sandalye ya da koltuğu kapmak, kazanmak için yapılan bir yarış var.

Farkındaysanız tüm seçmenler insanların duymak istediklerini, beklentilerini vaat ediyor ki sadece seçim zamanı duymaya alışık olduğumuz konular. Seçim bittikten sonra muhalif körü körüne muhalif olmaya, iktidarsa halkın sesine sağır olmaya devam edecek. Nerden mi biliyorum, geçen seçimden, ondan önceki seçimden biliyorum. Ama ben bu yazımda politikayı değil adayları değerlendireceğim.

Gözlemlediğim kadarıyla Aksaray’da üç tip aday çıkıyor. Birincisi vekil olmayı ütopya haline getiren ve hayatının büyük bir kısmını partiye adamış Taraftar Vekil Adayları.

Taraftar Vekil Adayları, partinin il teşkilatında başkanlık yapmış ya da partide görev almış adaylarda oluşuyor genelde. Ben isim vermesem de eminim sizlerin aklına bir iki örnek geliyordur. Bu adaylar partisinin veya ideolojisinin adına yıllarını harcadığı için vekilliği doğal hakları olduklarını düşünüyor. Ve mutlaka o adaylara (sadece yüzüne karşı) destek veren kişiler olduklarından seçileceklerini garanti gözüyle bakıyorlar.

İkinci aday türü ise Doğal Vekil Adayları.  Bu adaylar genelde işi gücü ile uğraşan ama nedense vatandaşları vekil olarak yakıştırdığı adaylardır. Yani bir başka değişle milletin gazına gelenler. Doğal Vekil Adayları sürekli olarak bir partiden davet gelmesini bekler ya da partilerinin kendilerinin hakkını yediğini düşünürler.  Bazıları ise daha önceden koltuğun tadını almış olup yeniden önemli hissetmek için o koltuğun peşine düşenlerdir. Bu adayların rakibi karşı parti değil kendi partisinin içindekilerdir.

Üçüncü aday türü ise benim hiç anlam veremediğim Müdavim Adaylardır.

Müdavim Adaylar, genelde seçilme umutları olmasa da aday olmayı gelenek haline getirmiş adaylardır. Bunun birkaç sebebi var; Bir kısmı partisine veya partisinin genel başkanına fanatik bağlı olduğu için destek verdiklerine inanmaları. Ya da bir kuruluşun başkanı olduğu için konumunu sağlamlaştıracağına inandıkları veya politik çizgisini vatandaşlar kanıtladıklarına inandıkları için aday olurlar. Tabi bu adayların en yaygını ise, seçilmeseler bile seçim sürecinde adaylığın verdiği önemli biri olma hissini yaşamak için aday olanlardır.

Yani anlayacağınız yeni seçim, Aksaray’da yine aynı seçim. Etkili konuşanın, ağzı güzel laf yapanın, vekil olmaya yetecek parası olanın seçildiği bir seçim olmamasını umarak adaylara bir sorum var Aksaray için seçilmekten başka ne yapacaklarını sormak istiyorum. Çalışmış yapılabilirliği ispatlanmış ve en önemlisi ayağı yere basan bir projeleri olduğunu umut ediyorum.

Bu belgesel tadındaki yazıma son veriyorum ve bir sonraki yazımda seçimlerimiz ve sonuçları üzerine yazacağımı belirtmek istiyorum.

Esen Kalın… 

Ama yazmaktan kendimi alamadım

Evet yazmalı, konuşmalı, haykırmalı 

Dağlar, Taşlar duysun diye avazımız çıktığı kadar bağırmalı

Hepimizin çocukları var, kimisi erkek, kimisi kız

Onlar bizim en değerli varlıklarımız, canımızdan bir parça,

Ya hangi insan diyeceğim ama sanıyorum ki hangi canlı demek doğru olur

6 yaşında bebek sayılabilecek bir çocuğu evlendirir ve

Nasıl bir yaratık bu 6 yaşındaki bebek ile evlenir.

İğrenç Yaratıklar

Bunun ne insanlıkla, ne akılla ve ne dinle ve ne de  inançla izahı olamaz, olmamalı.

Bu bir olayın sizlerin "hayvan" diye tabir ettiği, diğer canlılarda bile bu gelişmişlikte bir yavruya yapılmadığını biliyorum

Olay iğrenç ötesi bir olay ve hayvanlar dünyasında bile yaşanmayacak bir olay

Bu olayı savunanlar yada sessiz kalanlar da en az bu olayı gerçekleştirenlerle aynı 

Ha bir de diyorlar ya bu haberi yapan gazeteci terör sevici imiş.

Ya güzel kardeşim, kim kimi severse sever o aynı bir konu incelenmesi araştırılması gerekir

Ama Allah aşkına bu olayın savunulacak bir yeri, tutulacak bir dalı var mı?

Siz nasıl bir yaratıksınız ya....

Yetkili satıcılarından aldığımız ürünlere bile acaba sahte midir gözüyle bakıyoruz.

Kılık kıyafet ürünleri sahte

Orijinal diye aldığımız bir takım sağlık ürünleri sahte

Kitaplar, ses CD’leri sahte,

İnsanlar sahte

Sevgiler sahte, samimiyetler sahte, gülmeler sahte, ağlamalar sahte, 

Yetmedi,

Kendisini hâkim, savcı, polis olarak tanıtan insanların yaptıkları dolandırıcılıklar

Doktorlar sahte,

Evet, doktor bile sahte

En son Tekirdağ’da ortaya çıkan sahte doktor,

Ya sen ne kadar zeki bir insansın ki

O kadar insanı bu kadar kolay kandırabiliyorsun

Okulun, kimliğin, diploman hepsi sahte ve o kadar akıllı insan! Sana sorgusuz inanıyor

Yapılan suç mu? Tabi ki TCK’da tanımı bulunan bir suç

Öngörülen ceza yeterli mi? Bence kesinlikle yetersiz

Ameliyata girmemiş, muayene yapmamış deniliyor

Ya bir de ameliyata girse imiş!

İnsan sağlığı bu kadar ucuz m?

“Türk İnsanı Çalışkandır, Türk İnsanı Zekidir”

Lütfen çalışkanlığımızı ve zekiliğimizi doğru işlerde ve bu millete hizmet için kullanalım.

Esen Kalın……

Belediye başkanı Dr. Evren Dinçer tarafından hayata geçirilen kitap konağı projesinin üçüncüsü olan Tapduk Emre Kitap Konağı AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Sn. Jülide Sarıeroğlu'nu katılımıyla açılışı gerçekleşti. Sn. Jülide Sarıeroğlu' nun konuşmalarındaki samimiyeti hissetmemek mümkün değildi. Şehrimiz ve şehrimizdeki çalışmalar hakkındaki bilgileri, halkla olan içten teması taktire şayandı. Kendilerini tanımayan biri Adana milletvekili değil doğma büyüme Aksaraylı Aksaray milletvekili olarak görür.

Bırakmış olduğu bu intibadan dolayı AK Parti Genel Başkan Yardımcısı, Sosyal Politikalar Başkanı ve Adana Milletvekili Sn. Jülide Sarıeroğlu'na teşekkür ediyorum.

Okuma alışkanlığı ve okuma kültürü edinme, okuma kültürüne süreklilik kazandırması adına kitap konakları büyük önem taşıyor. Gençlerin ders çalışabilmeleri, kitap okumaları ve araştırma yapabilmeleri amacı ile hizmete açılan kitap konaklarının amaçlanan hedefe varmasını temenni ederiz. Her yaş grubuna hitap edebilecek kitap çeşitliliği ile ilkokul, ortaokul, lise ve üniversite öğrencilerine hitap eden kitap konağını, ders çalışılabilecek uygun bir ortam olarak görüyor bu maksatla kitap konaklarının doldurulmasını bekliyoruz.

Her işte olması gereken liyakat, kitap konaklarında görevlendirilecek kişilerin seçilmesinde de önem arz eder. Kitap seven, okuyucuları yönlendirebilen model kişilerin olması verimliliği daha da artıracaktır. Hizmetlerinden dolayı Sn. Dr. Evren Dinçer Bey'e de teşekkür ederiz.